Ons Huis Kimberley: Mother's Day

Showing posts with label Mother's Day. Show all posts

Sunday, 14 May 2023

Die hande van ‘n mamma ...

(Deel gerus met elke mamma, ouma en vrou ...)

Ek het ‘n neiging om na mense se hande te kyk. Deels seker as gevolg van die werk wat ek doen, want die hoeveelheid leidrade van onderliggende siektes wat mens op hande kan sien is werklik verstommend. Op Universiteit is ons geleer geen ondersoek is klaar as jy nie na ‘n pasiënt se hande gekyk het nie.

Ma’s se hande is nog altyd anders. So asof daar iets sags is. Die grofste vrou (en ek sê dit met alle respek) se hande is delikaat as sy ‘n mamma is. Dit laat my altyd wonder of die liggaam nie weet dat hierdie hande móét kan sag vat en sag werk nie. Dit voel ook net anders.

Ouer mammas wat lankal nie meer kinders in die huis het nie, se hande is steeds so. So asof dit altyd gereed is om te troos, te koester en te kalmeer. My ma se hande is so. Na al die jare lyk en voel haar hande steeds dieselfde. Ek vermoed dit is ook om kleinkinders sag te hanteer.

Elke lyntjie vertel ‘n verhaal. ‘n Storie van laat nagte opsit om ‘n koorsige kind te versorg. ‘n Storie van ‘n lekker dag van modderkoekies bak en grawe in seesand. ‘n Storie van vasdruk na groot hartseer en teleurstelling. ‘n Oomblik van blydskap. Daar is ook baie aande van bid oor bekommernis vasgevang tussen die lyntjies. Tye van teëspoed en moeilike dae is tussen die wonderlike tye vasgevang.

Soos ‘n mamma se hande ouer word, bly dit altyd ‘n mamma se hande. Sag, gereed vir aksie, reg vir vashou en vertroosting. Al is haar hande verouderd en verkneukel en is haar vingers skeef getrek van artritis, bly dit steeds ‘n plek van veiligheid en rustigheid.

Ek kyk elke dag na hande. Mammas se hande lyk anders. Ek weet nie presies wat dit laat anders lyk nie, maar dit so asof daar lig, liefde, kalmte en raak-vat daaruit straal.

Dit is ‘n bron van lewe. ‘n Fontein van liefde en geduld. ‘n Veilige plek weg van alles. ‘n Plek van rus.

Dit is besonders ...

[Dr Owen - 12 December 2018]

Klik HIER vir nog boodskappies.

Sunday, 8 May 2022

Happy Mothersday

Sunday, 9 May 2021

Happy Mother's Day

Everything Mom

How did you find the energy, Mom

To do all the things you did,

To be teacher, nurse and counselor

To me, when I was a kid.

How did you do it all, Mom,

Be a chauffeur, cook and friend,

Yet find time to be a playmate,

I just can’t comprehend.

I see now it was love, Mom

That made you come whenever I’d call,

Your inexhaustible love, Mom

And I thank you for it all.

[By Joanna Fuchs]

Best Mom Award

For all the things I didn’t say,

About how I felt along the way–

For the love you gave and the work you’ve done,

Here’s appreciation from your admiring son.

You cared for me as a little tot,

When all I did was cry a lot,

And as I grew your work did too–

I ran and fell and got black and blue.

I grew some more and it didn’t stop;

Now you had to become a cop,

To worry about mistakes I’d make;

You kept me in line for my own sake.

I got older, and the story repeated;

You were always there whenever I needed.

You guided me and wished me the best,

I became wiser and knew I was blessed.

So, for all the times I didn’t say,

The love I felt for you each day,

Mom, read this so you can always see

Just how much you mean to me.

Mom, Thanks for everything!

[By Karl Fuchs]

Moedersdag: Ma aan kind

NND/Kitsnuus Vrydag 30 April 1999

Ma wonder op Moedersdag

Hoe op aarde het ek reggekom sonder jou?

Hoe het ek ritssluiters wat vashaak, losgekry?
Hoe het ek vet duvets in simpel slope gekry?
Hoe het ek die hond gebad,
blokkiesraaisels ingevul,
op materiaal vir 'n rok besluit,
proppe losgedraai,
motorbande omgeruil
en snags aan die slaap geraak
sonder jou?

[Maretha Maartens]

Saluut, ouma Sannie!

Jy was ongeneeslik fluks. Tot my ongeneeslike irritasie, veral toe ek ‘n tiener was wat net wou lees en droom. Ek sien jou weer in Sutherland se koue verbystoom met opgeskuifde moue. Ek kla ek kry koud. “Jy moet net werk, my kind!” Jou werksetiek was so onvernietigbaar dat ek in my lewe nooit, ooit vir ‘n oomblik sal kan lui wees sonder dat my gewete my bloots ry nie. Jy was ongeneeslik onselfsugtig. Ek wens ek kon net naastenby so wees. Ek werk al jare lank hard daaraan om hierdie erfenis opsy te skuif. Ek kan nou al selfs my persoonlike behoeftes voor dié van my gesin stel. Soms. Vir ‘n klein rukkie.

Jy was die nederigste mens wat ek ooit geken het. Toe jy oud en swak was en ek dit verskriklik gevind het om jou in die stort te moet help, het jy met daai twee diepbruin oë na my toe opgekyk en ek het geen vernedering of seergemaakte trots daarin gesien het. Net vertroue. En dit het ‘n vreugde geword om jou te help.

Saluut, ouma Sannie! Ek kan nie glo dis al ses jaar nie. En ja, ek dink nog steeds soms wat ek in daardie laaste tyd anders sou doen as weer die kans kon kry. En is steeds nederig dankbaar dat ek die een kon wees wat jou laaste nag met jou kon deel, wat jou hand tot die einde kon houvas en nou jou eenvoudige trouring met trots en liefde kan dra.

NS. En nee, ek het haar nooit, ooit gejy en gejou nie.

NS. En ja, ek sit met ‘n glas wyn en tjank dat dit klap. Ek hoop my lesers ook – dis goed vir die gees.

[Hierdie stukkie pos het anoniem op my tafel geland. Ek weet nie wie dit geskryf het nie en ook nie wie die besondere ouma Sannie was nie. Maar ek deel dit graag met almal wat al hierdie paadjie geloop het. Indien iemand weet, stuur asb. die besonderhede.]