Die stille Mei

Mei het stil-stil ingesluip ... soos daai eerste koue oggend waar jy dink dis nog herfs, maar jou tone weet dis al winter. 

En daar sit ons - hare in krullers, ’n warm koppie koffie in die hand, ’n warmwatersak wat sy eie persoonlikheid ontwikkel het - en ons besef: dis nie die ouderdom wat pla nie ... dis die “side effects!”

Daai knars in die knieë wat soos ’n ou houtvloer klink, die bril wat jy elke vyf minute soek terwyl hy al die tyd op jou kop sit, en die oomblik wanneer jy opstaan en vergeet hoekom jy opgestaan het! 

Maar weet jy wat?

Selfs met al hierdie “bywerkings,” is daar iets besonders aan hierdie seisoen van ons lewens.

Ons lag harder.

Ons waardeer die klein dinge meer.

Ons weet nou dat ’n koppie koffie nie net ’n drankie is nie - dis ’n oomblik van genade. 

Mei is hier - ’n nuwe maand, ’n nuwe kans om weer lig te bring, al voel ons soms soos daai hen met die krullers en die yssakkie!

Kom ons stap hierdie maand in met humor in ons harte, dankbaarheid in ons gees en ’n warm kombers naby genoeg vir noodgevalle. 

Mag Mei vir jou wees:

✨ vol lag

✨ vol vrede

✨ en net genoeg energie om elke dag met moed aan te pak

Onthou:

Ons raak nie oud nie ... ons raak net meer interessant! 

[Dankie, Valerie!]

Onthou julle nog? Een van die lesers het die volgende aangestuur:

Onthou julle daardie tyd toe die meisies nog minirokkies met sulke oppof-moue gedra het? Daardie crimplenerokke wat saam met hoë-polfy skoene gedra is en die meisies wat na oliekolonie geruik het? Die klein katoen-sakdoekie met pienk geborduurde blommetjies in die hoek, het ook na parfuum geruik. Daardie einste sakdoekie was onder die dun bandjie van 'n ewe klein petite Lanco- of Rotary-polshorlosietjie ingeskuif.  

Daardie tyd toe 'n man nog sy meisie inry toe kon vat in 'n 1963 Ford Barracuda of in oorle Oupa se Ford Fairlane ... met een lang sitbank voor. (Daai karre se gear-lever was langs die stuurwiel gemonteer en been- en beweegruimte was onbeperk!)

Die tyd toe jongmanne nog kortbroek safaripakke gedra het met hul hare vol Brylcreem gesmeer. Die swart plastiekkammetjie was netjies by die regterbeen se kous ingesteek. Iewers in jou broeksak het jy pienk of swart liquorice droplekkertjies versteek. Soms was die drops vervang met 'n pakkie peach beechies Dit alles in 'n poging om die skelm rookasem so af en toe te verfris. Toe jy nog vir haar 'n Groovy kon koop - daardie jare se blikkie koeldrank. 

Daardie einste meisie het jou withemp se rugkant bewonder, want jy het 'n foto van Roger Moore uit die Huisgenoot geskeur en met 'n kole-strykyster op jou hemp afgestryk ... 

Toe die enigste Bollie in die land nog in die binneblaaie van Huisgenoot te vinde was.

Toe jong seun kon dagdroom oor Tessa en Suster Saal in destyds se slapbandboekies ... my eie Sus was stilletjies verlief op Kid, die swerwer en het Rocco, die grensvegter ... nie te onaardig gevind nie.

Toe winkels nog toonbankdiens gehad het en jy net vir aardigheid met 'n tiekie 'n Dirkie kon koop - 'n buis vol kondensmelk. Toe die Joodse winkelier jou 10c-veelkleurige boodskaplekkers, in blaaie uit die Landbouweekblad geskeur en in 'n cone-vorm toegedraai, verkoop het. Nadat jy die lekkers verslind het, het jy die advertensies, of as jy gelukkig was, die kapperjolle van TO Hannibol se Oom Kaspaas  op daai einste bladsy rustig sit en lees.

Ek mis daai opgewonde gevoel van afwagting as pa uit die dorp teruggekom het en uit die kombuis roep: "Boeta, hier's 'n pienk koevert briefie vir jou!!" Dit, terwyl hy sy koffie rustig sit en slurp het en na jou kant toe geknipoog het. Meestal het jou ma dan half vererg laat hoor: "Ghmf!! Hy sal hom wat verbeel ... pienk briefie nogal!!" 

My gunsteling leesplek was onder een spesifieke navel-boom in die lemoenboord wat langs ons huis aangelê was. Die mistiek om daai brief oop te maak ... die reuk van parfuum wat so stadig uit haar briefie jou omswewe ... en haar rooi lippe se af-ets op die laaste blad!!  Dit was baie meer romanties as deesdae se emoji-goeterse. 

Vervloë dae ... toe 'n boer nog ekstra trots was op sy vrou. Toe mans nog bereid was om letterlik en figuurlik hul hande deur te werk vir sy huis en haard. "Vrouvat is nie perde koop nie," het toe nog betekenis gehad. Die vergane era waar 'n jongman eers moes poog om die niggie se aandag te kry, as sy einde ten laaste van jou begin notisie neem ... dan is die volgende hekkie haar Pa by wie jy moes verby kom. 

Sommige boere-ooms was erg onmoontlik met hul "deurkyk" van potensiële vryersklonge. Die opsitkers was aspris middeldeur geknip, of die parrafienlampie net half-vol gemaak ... veral as jy hom nie aangestaan het nie. As vryersklong moes jy behoorlik eers 'n vuurdoop slaag voordat jy in haar pa se teenwoordigheid aan haar hand kon raak.

Die plaasboer was ook heilig op sy rygoed - mouterkar/bakkie/perde/muile/kapkarre en waens. Hy het ook niemand toegelaat om op sy plaas te laat slap-lê nie. Hy was heilig-trots op sy plaas en het nie toegelaat dat sy gereedskap en diere verwaarloos word nie. 

Ek onthou hoe baie van des jare se suipkrippe vir die vee se drinkwater, en netjies gebou van leiklip, skoner was as  deesdae se munisipaliteite ... om nie eens te praat van hul toeslykdamme en geroeste toevoerpype nie.

"Seun, moet nooit jou plaas verkoop nie ... as die boorgat droog word ... verskuif jy net jou windpomp ... maar moet nooit jou plaas verkoop of van jou vrou skei nie" 

Hierdie tipe raad was mildelik uitgedeel en ook as voorbeeld vir jong mense deur die ouer gardes uitgeleef. Daarom seker, dat boervrouens harte so groot soos hul instapspense gehad het. Daar was altyd 'n vetmaak-hoender op hok en gaste het nooit leë hande 'n plaasopstal verlaat nie. Etenstyd het die tafels gekreun van die owerdaad vleis, gebraaide aartappels en geelrys. Doekpoeding of tuisgemaakte vla met gekookte droëvrugte was meestal die nagereg.

Dié tyd toe jongmeisies se vlytige deugde besing was ... en as die niggie dan nog boonop mooi van aansien was ... "Dan, ou seun, het jy 'n pers veld-tulpie raakgeloop." Wyse en waar woorde van menigte grysaard.

Ek draai die volume se knop so effens harder. Die ou draaitafel se naald skuur oor die Springbok Radio Hits-langspeelplaat wat ek op 'n vlooimark raakgeloop het. Gelukkig ken ek en vroulief altwee die woorde van die Staccatos se 1969 liedjie: Cry to me ... ek neem haar in my arms en stuur haar in 'n stadige wals oor my men-cave se teëlvloer. Sy laat lê haar kop rustig op my bors ... daar waar sy hoort en veilig voel.

Ons albei beleef die goue middeljare van ons lewe en stap sonder huiwering die sonsak-fase hand aan hand tegemoet.  

"Jy sal altyd my jong steenbokooitjie bly," fluister ek in haar oor terwyl sy liefderyk in my oë opkyk.  

Onthou jy ook die Kalahari-son se fanta-skyn ... eens toe ons groene jonkheid vol-ini-blom gestaan het? 

Lemoenbloesel-groete

Leopoldt van Wyk

[Dankie, Valerie, vir hierdie stukkie nostalgie.]

My plekkie in Sy hemelhuis

Om ouer te word is nie maklik nie. 

Jy is soveel meer broos en kwesbaar as jonger mense. Jy mis familie en vriende wat nie meer daar is nie, sommige in ouetehuise en ander reeds na die Vaderhuis. Daar is so baie wat jy nog wou doen, maar die krag, energie en tyd ontbreek - want jy word al meer bewus dat jou jare vorentoe nie meer so baie is soos “agtertoe” in die verlede nie. 

Jou liggaam raak broser en jou hart kwesbaarder. 

Talle goedjies begin pla, soos jou balans wat nie meer is soos wat dit behoort te wees nie. Jou visie en gehoor wat al hoe meer en meer verswak. Al hoe meer medisyne kom by jou medisynelysie en jou eersehulptassie word vol goedjies wat belowe om jou energie te gee. Jy raak meer bewus van jou alleenheid - en vir sommige mense van hul eensaamheid. Jy word nie meer na plekke saamgenooi nie en jy vra ook nie self nie, omdat jy dalk al een of twee keer afgejak is. 

Dis nie meer vir jou so lekker om in jonger groepe geselskappe te wees nie, want jy word al meer bewus dat mense in die geselskap verby jou of bo-oor jou kyk - jy is maar net daar, maar nie deel van die geselskap nie. Daar word vir iemand anders in die geselskap gevra hoe dit met jou gaan, in plaas daarvan om direk die vraag aan jou te vra. Wanneer jy by ‘n geselligheid is, kry almal soms geskenkies - maar die jonger garde vergeet of dink nie dis nodig dat jy ook enetjie kry nie. 

Trane vloei soveel makliker - trane van vreugde, verlange of hartseer, maar sakdoekies daarvoor is nie nodig nie, want die Heer vee dit self af  - wanneer Hy afbuk na jou en sy arms om jou vou en in die mooiste woorde verseker van Sy Ewige Liefde vir jou. En wanneer Hy saggies uit Sy Woord met jou praat en jou vertel dat Hy 'n plekkie gereed kry vir jou in Sy Hemelhuis, weet jy dat jy niks meer nodig het as hierdie Vader van jou nie! 

En nuwe lewensenergie soos ‘n vars waterval bruis skielik in jou en jy weet jy móét vir ander híérdie storie van jou en jou Hemelvader vertel! 

[Dankie, Valerie!]

Nostalgie en nog nostalgie

Hoeveel onthou jy?

1) Kopligdip - skakelaars op die vloer van die motor.
2) Ontsteking - skakelaars (choke) op die paneelbord.
3) Broekspypklemme vir fietse sonder kettingskerms.
4) Soldeerboute wat jy op 'n paraffienbrander verhit het.
7) Vrouens het rokke, hoede, sykouse en handskoene kerk toe aangetrek.
6) Gebruik handseine vir motors sonder rigtingwysers.
7) Brood wat 6c en later 10c elk gekos het.
8) Sjokolade (Flakes, Crunchies, ens.) wat 5c elk gekos het.
9) Soet (lekkergoed) sigarette.
10) Kafees met tafels en stoele en met 'n juke-boks. Hulle het die lekkerste Coke en Cream Soda floats verkoop.
11) Aflewering van melk en lemoensap in glasbottels.
12a) Die swart telefoon teen die gangmuur gemonteer.
12b)Elke telefoonoproep is deur die sentrale deurgeskakel. (Onthou jy nog die sentrale se vraag? "Nommer asseblief?" )
12c) Party of deellyntelefone vir plaasbewoners. (Die bure het die gesprekke lekker afgeluister.)
13) Nuusrolprent (SA spieël) voor die fliek. Onthou jy die brullende leeu wanneer die fliek begin wys het?
14) Ertjiepit-blaaspypies (pea shooters)
15a)Grammefoonplate 78+33 rpm met platespelers. (Onthou jy nog vir Virginia Lee, Jim Reeves, Leonore Veenemans)
15b) 45-rpm plate.
16) Hi-Fi's.
17) Metaal ysbakke met hefbome.
18) Blou flitsgloeilampe.
19) Kurkpropgewere (popgun)
20) Wasmasjiene met rollers.
21)TV-toets patrone wat snags na die laaste vertoning aangekom het en daar was, totdat TV-programme weer die volgende dag begin het. Daar was net 2 kanale, as jy gelukkig was.
22) Inkpotjies in jou skoolbank. In graad 1 en 2 is net met potlode in die klas geskryf. St. 2 en 3 het penne met die los penpunte gebruik. Vulpenne is vanaf standerd 3 gebruik. (Balpuntpenne is toe nog nie gebruik nie.)
23) Skoolboeke is oorgetrek met bruin papier en plastiek.
24) Die roomyskarretjies (fietse met die klokkies)
25) Fiets- en hondelisensies!!!

As jy 0-3 onthou het = Jy is nog jonk.
As jy 3-6 onthou het = Jy word ouer.
As jy 7-10 onthou het = Moenie jou ouderdom vertel nie.
As jy 11-14 onthou het = Jy is positief oud!.

Hierdie herinneringe is van die beste tye in my lewe.

Skrywer: Anoniem

[Dankie, Valerie, vir die deel van hierdie lekker onthou!!]

Nostalgie

EK IS DUIDELIK OUD

Iemand het nou die dag gevra: "Wat was jou gunsteling 'kitskos' toe jy grootgeword het?"

"Ons het nie kitskos gehad toe ek grootgeword het nie," het ek hom meegedeel. "Al die kos was stadig."

"Kom, ernstig. Waar het jy geëet?"

"Dit was 'n plek wat 'huis' genoem word," het ek verduidelik!

"Ma het elke dag gekook en as pa van die werk af kom, het ons saam by die eetkamertafel gaan sit, en as ek nie gehou het van wat sy op my bord gesit het nie, is ek toegelaat om daar te sit totdat ek daarvan gehou het."

Teen hierdie tyd het die seun so hard gelag dat ek bang was dat hy ernstige interne skade sou opdoen, so ek het hom nie die deel vertel oor hoe ek toestemming moes hê om die tafel te verlaat nie.

Maar hier is 'n paar ander dinge wat ek hom oor my kinderjare sou vertel het as ek gedink het sy stelsel kon dit hanteer:

Sommige ouers het NOOIT hul eie huis besit nie, nie jeans gedra, voete op 'n gholfbaan gesit, die land uitgereis of 'n kredietkaart gehad nie.

My ouers het my nooit skool toe geneem nie. Ons het geloop. Sonder vrese.

My pa het 'n fiets gehad wat waarskynlik 50 pond geweeg het, en net een spoed gehad het - geen ratte (stadig) gehad nie. Werk toe gery daarmee.

Ons het nie 'n televisie in ons huis gehad totdat ek 20 was nie. Dit was natuurlik 'n swart en wit TV-stel, en die stasie het om 10 uur van die lug af gegaan, nadat die volkslied en epiloog gespeel is. Dit het omstreeks 6 uur weer op die lug gekom. En daar was gewoonlik 'n plaaslik vervaardigde nuus- en plaasprogram met plaaslike mense. Pizzas is nie by ons huis afgelewer nie.

Maar ... melk is afgelewer. Alle koerante is deur seuns afgelewer en die meeste seuns het koerante afgelewer. My broer het sewe dae per week 'n koerant afgelewer. Hy moes elke oggend om 6 opstaan.

Filmsterre het gesoen met toe monde. Ten minste het hulle dit in die rolprente gedoen. Daar was geen fliekgraderings nie, want alle flieks is verantwoordelik vervaardig vir almal om te geniet, sonder vloektaal of geweld of byna enigiets aanstootliks.

As jy grootgeword het in 'n generasie voordat daar kitskos was, wil jy dalk sommige van hierdie herinneringe met jou kinders of kleinkinders deel.

Moet my net nie kwalik neem as hulle 'n ingewandsbreuk van die lag oorhou nie. Om nou groot te word, is nie wat dit was nie, of hoe?

HERINNERINGE van 'n vriend: My pa is besig om my ouma se huis skoon te maak (sy is in Desember oorlede) en hy het vir my 'n ou lemonadebottel gebring. In die bottelnek was 'n prop met 'n klomp gaatjies in. Ek het dadelik geweet wat dit was, maar my dogter het geen idee gehad nie. Sy het gedink hulle het probeer om dit in 'n soutpot te verander. Ek het dit onmiddellik herken as die bottel wat aan die einde van die strykplank gestaan het om klere mee klam te maak, want ons het nie stoomysters gehad nie.

(Word vervolg)

Dankie, Valerie, vir hierdie herinneringstrippie!!

WATERDRUPPEL vir die WEEK = Die hart se toegangshek

Groete en Vrede!!!

So teen die middel van Meimaand, sal vroegoggend temperature luidkeels vertel dat die winter aan die kom is. Wel, die spesifieke Woensdagoggend het ‘n geniepsige en ysige suidewindjie ‘n groepie vroue skuins na ontbyttyd ons kuierkombuis ingejaag. Daar het hulle al te snoesig so kuier-kuier, elkeen met 'n beker stomende koffie, stadig maar seker van die koue begin vergeet. My terloopse opmerking so in die verbyloop, veroorsaak dat ‘n iedere ene met groot wit oë, eers na die Mooiste Mooi en daarna na my kyk.

Skok en verbasing is duidelik in hoofletters asook uitroeptekens op hierdie groepie Kalahari-bewoners se gesigte geskryf. Opeens begin almal in die kuierkombuis praat terwyl die meeste se arms woes rondswaai. Hoe meer hulle beduie, hoe harder weerklink hulle stemme. Sommer dwarsdeur ons hele huis. Heel vergete is die vrede en rustigheid wat hulle kom opsoek het, want my terloopse opmerking ‘n jakkals in hulle skaapkraal losgelaat. Niemand kan ‘n woord uitmaak van wat gesê word nie omrede elkeen van die kuiergaste het dit op haar geneem om my van plan te verander.

Met haar streng Graad 1-dissiplinêre stem dring die Mooiste Mooi aan op stilte. Skielik raak dit stil om die kuierkombuis se tafel. Dit ten spyte van elkeen se woer-woer emosies. Marja en Engeltjie probeer nog om ‘n laaste woord in te kry maar die kyk in die Mooiste Mooi se oog maak dat hulle opslag hulle woorde insluk. Soos net ‘n goeie onderwyseres kan, verduidelik die Mooiste Mooi baie rustig dat ek - soos gewoonlik - hulle alweer gekoggel het. My terloopse opmerking dat ons dit ernstig oorweeg om ‘n beroep na ‘n voorwêreld gemeente te aanvaar, was net ‘n grap.

Stadig maar seker raak dit weer rustig om die kuierkombuis se tafel maar die klompie woestynbewoners kyk my wantrouig aan. Weer verduidelik die Mooiste Mooi dat ons nêrens heen gaan nie. Ons gaan net hier bly. Hier op Noenieput. “Ai pastoor,” sê Ousa lateraan terwyl sy haar beker versigtig vir Koba aangee, “ek het nou my koffie koud geskrik.” Koba soek die Mooiste Mooi se oog vir toestemming op en staan dan stadig op om die fluitketeltjie weer vol reënwater te maak. Daarna steek sy die gasstoof brand.

Terwyl almal vir die keteltjie wag om te fluit, gesels en vertel die klompie vrouens spontaan hoe hulle lewens verander het vandat ek en die Mooiste Mooi in die Kalahari is. "Julle mag nie weggaan nie, mevrou,” beduie Vytjie wie se woordeskat gewoonlik ‘n groot droogte beleef, “onse lewens is dan so geseënd vandat julle hier by ons op Noenieput kom adres gemaak het.” Vytjie se woorde is skaars ons ore in toe Ousa saggies sê: “Ja, en dit is hoekom pastoor en mevrou nie mag weggaan nie. Niemand het ons nog ooit met die Skeppergod se liefde raak geleef soos julle nie.”

Opeens besef ek dat Vytjie en Ousa se woorde weerspieël iets wat Laban van ouds saam met Jakob (dis nou Isak se seun en Abraham se kleinseun) beleef het. As iemand wat nie 'n verhouding met die Here gehad het nie, het Laban in ‘n oomblik van rou eerlikheid erken en verklaar dat hy geseën word as gevolg van Jakob. Hierdeur getuig Laban onwillekeurig van die Skepper se goedheid en almag. Hy besef dat as Jakob en sy gesin gaan aanskuif soos wat Jakob te kenne gegee het, gaan hy wat Laban is, se seëninge opdroog.

Terselfdertyd besef ek dat ons as mensegoed diep in ons harte ‘n groot stuk hoop het dat daar in ons lewens ook êrens 'n Jakob is. Iemand wie se verhouding met die Skeppergod my en jou tot voordeel sal strek. Iemand wat God se toegangshek na ons harte is. En tog ... tog wil ek en jy mos nie maklik iemand anders se toegangshek wees nie. Dit is mos nie hoe ons dink se drade aan mekaar gekoppel is nie. Inteendeel, ons jaag eerder ons eie seëninge want daarin is satisfaksie en genoegdoening opgesluit.

 
As lojale en pligsgetroue dienskneg, het Jakob vir 14 jaar - sonder materiële vergoeding - gewerk, geswoeg en gevare trotseer. Hierdeur het hy het meer van 'n verhouding met die Here gedemonstreer as wat 'n swetterjoel woorde ooit kan doen. Hy het nie gepreek, gebid, gesalf of duiwels en demone rondgejaag nie. Inteendeel, Jakob het bloot net vir Laban raak geleef. Hy het gedoen wat van hom verwag was ... dag vir dag, maand vir maand, vir 14 jaar aaneen. Jakob was God se toegangshek na Laban se hart sodat hy wat Laban is, daaroor kon getuig.

‘n Rukkie later sak ‘n vredevolle stilte in die kuierkombuis neer toe Ousa die kombuisdeur agter die klompie vroue toetrek. Steeds eggo Vytjie en Ousa se woorde in my hart. En so besef ek hoe kosbaar en spesiaal dit is om die Skepper van hemelgoed en stofaarde se toegangshek na iemand se hart te wees. ‘n Toegangshek sodat Hy ander kan seën.

Gen 30 vers 27 (Afr20) = “Laban het hom geantwoord: “As jy my asseblief net goedgesind sal wees! Ek het uit die voortekens te wete gekom dat die Here my geseën het om jou ontwil.”

Sandkorrel baie seëninge.

Los jou voetspore as jy wil by:

Divine Life Bediening (HJ & Dalene Cronjé)
Selnr: 082 772 2192
WhatsApp: 081 568 7549

Klik HIER om meer van Divine Life Bediening se doen en late te lees. Kontak hulle gerus en sit hulle op jou gebedslysie, asb.

['n Spesiale dankie, Valerie, wat so gereeld hierdie wonderlike WATERDRUPPELS met ons lesers deel. Dit is só spesiaal en mag hierdie voetspore ook hulle pad vind na waar die behoefte die grootste is.]

Saterdaglagmedisyne - ouderdom en aggressie!

* Wat is die definisie van ouderdom?

Wanneer jou ledemate harder as jou stem kraak.

* Die spietkop trek die ou oom van 78 ongeveer 02h30 in die oggend af. Die oom is goed gesool! Spietkop: "My oom, jy is smoordronk, en jy bestuur dié tyd van die oggend. Waarheen is jy op pad?" Oom: "Nee, ek is op pad na 'n lesing toe."

Spietkop: "Lesing??? Strooi, man. Waarheen is jy op pad?"

Oom: "Ek is op pad na 'n lesing oor drankmisbruik, alkoholisme, dobbelary, verbode seks, en opkikkers."

Spietkop: "En wie sal nou die tyd van die oggend so 'n lesing aanbied?"

Oom: "My vrou, natuurlik!"

* Koffie maak ‘n mens definitief aggresief!!! Ek het gisteraand 12 dubbele brannewyne gedrink en my vrou net twee koffies. Jy moes sien hoe befoeterd was sy!!!

[Dankie, Valerie!] 

Gebed voor ete

Die nuwe dominee op die dorp word uitgenooi na 'n manne-ontbyt saam met 'n groep boere. Hulle vra een van die ouer boere om die seën vir die ete te vra.
"Here," begin hy.
"U weet hoe ek karringmelk haat?"
Die dominee is geskok. Hy loer onderlangs na die boer. Hy is ongemaklik, hy weet nie wat om te dink nie.
"Here ek haat varkvet," bid die boer voort.
Die dominee is geskok. Hy loer weer onderlangs na die boer. Hy is ongemaklik, hy weet nie wat om te dink nie.
"En Here, U weet dat ek rou koekmeel nie kan vat nie," bid die boer voort.
Die dominee loer weer en sien dat van die ander boere ook ongemaklik raak.
Die boer bid voort: "Maar Here, wanneer ons dit alles saamgooi, dit meng en bak, kry ons die lekkerste beskuit.
So, Here, wanneer dinge gebeur waarvan ons nie hou nie, wanneer die lewe druk en ons sukkel om te verstaan wat U vir ons wil sê, help ons om te ontspan en op U te wag, terwyl U die bestanddele meng en die beskuit bak.
Ons kan nie wag vir die beskuit nie.
Daar is baie dinge waarvan ons nie hou nie en die mengproses is nie altyd lekker nie, maar kom ons ontspan en fokus op die eindproduk. Kom ons sien met verwagting uit na dit wat God vir ons wil gee.
My "beskuit" is in die Here se oond!! Ek kan nie wag nie . . !
Amen!!"

[Dankie, Valerie, vir hierdie ongelooflike les.]

WATERDRUPPEL vir die WEEK = Die resep

Groete en Vrede!!!

Dit was Vrydagoggend laat toe die Genadewa onder Lemoenkolk se oop stoor staning gemaak het. Lemoenkolk, is ‘n Kalahari-plaas wat so stukkie oos van die potloodstreepgrensdraad tussen Suid-Afrika en Namibië lê.

Kort ná die vriendelik groet is ons sagte stoele toe en is die gasstoof brand gesteek. Maar dié oggend was daar veel meer as net drinkgoed. Saam met die koffiebekers en natuurlik 'n tee koppie vir die Mooiste Mooi word kleinbordjies en koekvurkies ook heel deftig uitgepak. Vandag is spesiaal want vandag eet ons wortelkoek vir die heel eerste keer op Lemoenkolk.

Ek sal die smaak van daardie wortelkoek nie gou kan of wíl vergeet nie … selfs tot in my kierieloopdae. Die enigste woord om hierdie smaaksensasie te beskryf is “perfek!” Alles omtrent hierdie wortelkoek was perfek. Versigtig steek ek so ’n klein hoekie af en sit dit in my mond. Met skilpadspoed smelt die stukkie wortelkoek weg. Dis sekerlik hoe die Hemel moet proe, dink ek by myselwers, want die smaak is hemels. Ek kan nie besluit of die stukkie hemelgeskenk bekyk, geruik of geëet moet word nie. Die aroma, die tekstuur, die vogbalans, die versiering asook die aanbieding was onverbeterlik. Vir ‘n tweede keer sit ek weer ‘n klein stukkie in my mond en vir ‘n tweede keer smelt die wortelkoek bietjie vir bietjies weg.

Die resep; ek moet hierdie wortelkoek se resep kry. Alles draai tog mos maar om die resep. Van die vroegste tye af word resepte al gedeel, uitgeruil en oor en weer gestuur. Dit verseker dat die lekkerte wyd oor die vlak kan loop.

Selfs die Skeppergod het ’n resep uitgedeel. Hy het vir die 99-jarige Abram ’n resep vir voorspoed, beskerming en guns gegee. ’n Resep met net twee bestanddele wat in bykans enige verhouding gemeng kan word. Die eerste is om voor Hom te leef en die tweede om onberispelik te wees Net dit. Niks meer en niks minder nie.

Goddelike voorspoed, beskerming en guns vra geen formule, geen reëls, geen wette, geen ordonnansies of regulasies wat nagekom moet word nie. Al wat nodig is vir hierdie Godgegewe lekkerte, is om voor Hom of in Sy teenwoordigheid te leef en om onberispelik te wees. So maklik soos dit. Vir Hom is dit genoeg, meer as genoeg, want Hy weet alles en Hy verstaan alles.

Deesdae probeer ek nie eers Lemoenkolk se wortelkoek bak nie. Nee wat, ek bêre daardie smaaksensasie vir elke keer as ek en die Mooiste Mooi die voorreg het om op Lemoenkolk wortelkoek te kan eet. En klokslag as ons op Lemoenkolk oorstaan en bederf word met wortelkoek, dink ek aan die bejaarde Abram se resep wat die Skeppergod vir die mensegoed gegee het. ’n Resep vir voorspoed, beskerming en guns met slegs twee bestanddele. Leef voor Hom en wees onberispelik.

Gen 17 vers 1 (Afr 20) = "Toe Abram nege-en-negentig jaar oud was, het die Here aan Abram verskyn en vir hom gesê: “Ek is God, die Almagtige. Leef voor My, en wees onberispelik!”

Sandkorrel baie seëninge. 

Los jou voetspore as jy wil by:

Divine Life Bediening (HJ & Dalene Cronjé)
Selnr: 082 772 2192
WhatsApp: 081 568 7549

Klik HIER om meer van ons doen en late te lees. Kontak ons gerus en sit ons op jou gebedslysie, asb.

[Dankie, Valerie, wat so gereeld hierdie wonderlike WATERDRUPPELS met ons deel. Dit is só spesiaal en mag hierdie voetspore ook hulle pad vind na waar die behoefte die grootste is.]

Statistiek: 139 000 welkome e-besoeke

14 Januarie 2025 het ons aantal e-besoeke op 139 000 gestaan. Dis so lekker om te weet daar is lesers wat in Ons Huis se wel en weë belangstel! 'n Groot Ons Huis-dankie vir elkeen wat die blog so gereeld besoek. Dankie vir al die bydraes wat so gereeld op ons tafel beland. Dankie vir al die positiewe kommentaar wat sommer so padlangs gestuur word, dis die brandstof vir al die werk wat gedoen word. 

'n GROOT DANKIE aan elke medewerker wat só gereeld bydraes stuur. Julle sterk ons hande!

• Liz de Koker
• Elmari Guy
• Marguerite Pienaar
• Rosetta Venter
• Valerie Kilian
• Millie Mouton (deel van die Saterdag-engele)
• Pieter Swanepoel

WATERDRUPPEL vir die WEEK = ‘n Maand vol dankbaarheid

Groete en Vrede!!!

Desember is spesiaal. Desember is baie spesiaal want Desember is ‘n maand vol dankbaarheid.

‘n Maand om jou te verbeel

Dat elke sonstraal wat jou ontblote vel warm streel,

Jou oortuig van ‘n sagte soen

Wat Vader liefderik en aanhoudend doen.

‘n Maand waar Sy liefde as warm herinnering

Lewegewende reënwolke van Bo af bring,

‘n Genademantel wolksambreel

Wat jy met almal na aan jou moet deel.

Ek en die Mooiste Mooi wil ook dankie sê vir soveel mense wat êrens in die loop van die jaar by die binnevoerings van ons harte stilgestaan het. Mense soos jy!!! Dankie vir die wete dat daar spesiale voorwêreld mensegoed soos jy is. Mensegoed wat belangstel in die meeste van ons doen en late en natuurlik aan ons dink voordat jy in jou binnekamer met die Skepper van hemelgoed en stofaarde oor ons praat. Ek en die Mooiste Mooi woon, werk en kerk in ‘n uitgestrekte wêreld vol sand, son en klip. En tog is die wete dat jy aan ons dink veel kosbaarder as koel soetwater in ‘n dorre woestyn. Voorwaar ‘n voorreg ... voorwaar ‘n spesiale voorreg!

Desember se sonsteek dae sal stadig maar seker aanskuif net om weer een oggend aan te kondig dat dit Kersfees is. Vir sommige bring dit oorweldigende vreugde, terwyl ander se slagare rooipers sal bult van omgekrap wees. Kom ek en jy wees eerder stil en staan weg van die geveg af. Laat ons eerder die Kripkind dank en daarop fokus dat geen Vrede en Genade enigsins moontlik sou wees sonder Jesus as God die Kêrelkind se geboorte nie. 

Neem tog ook asseblief kennis dat hierdie ook my laaste geskrif is vir 2024. As alles mooi uitwerk soos ek en die Mooiste Mooi hoop en beplan, behoort jy weer een Maandagoggend vroeg – dit is nou kort voor 2025 se Januarie klaarmaak – ‘n Waterdruppel vir die Week te ontvang.

Wel, alvorens hierdie jaar se Groot dae aan ons voordeur klop, moet daar heelwat doendinge eers afgehandel word. Mag die jaar wat kom, ‘n besondere geloofsjaar vir jou en jou hartsmense wees. Mag julle verhouding met die Skepper van hemelgoed en stofaarde veel meer intenser en intiemer wees as wat jy ooit sou dink of droom. En tot 2025 met al sy potensiaal en beloftes deel van ons menswees is ... rus goed, slaap diep, kuier lekker, los mooi spore en moet tog nie vergeet om te onthou dat daar iewers agter sandduine mense woon wat vir jou omgee omrede jy kosbaar en spesiaal is nie. 

Kol 2 vers 7 (NLV) = "Bly in Christus geanker en bou op Hom, standvastig in die geloof soos julle geleer is, en loop oor van dankbaarheid.

Sandkorrel baie seëninge.

Divine Life Bediening (HJ & Dalene Cronjé)

Selnr: 082 772 2192

WhatsApp: 081 568 7549

Klik HIER om meer van ons doen en late te lees. Kontak ons gerus en sit ons op jou gebedslysie, asb.

[Dankie, Valerie, wat so gereeld hierdie wonderlike WATERDRUPPELS met ons deel. Dit is só spesiaal en mag hierdie voetspore ook hulle pad vind na waar die behoefte die grootste is.]

WATERDRUPPEL vir die WEEK = Kies jou geskenk

Groete en Vrede!!!

Met die “groot dae” aan die kom en die ergste hittigheid van ons wêreld op sy snykant, beweeg die Kalahari se mensegoed gewoonlik so bietjie stadiger. Die bietjie meer as twintigtal Bybelskoolstudente weet ook dat daar kort duskant Desember gewoonlik afsluiting gehou word. Afsluiting om die jaar behoorlik toe te maak. Maar dit is nie sommer net ‘n afsluiting nie. Die tafels kreun gewoonlik van al die kossigheid, yskoue koeldrank, stroopsoet poeding, oorvol lekkergoed pakkies, ‘n verskeidenheid van terte. Daar is ook kleurvolle bewoningsertifikate en natuurlik geskenke. Dit is al waaroor daar gepraat en gewonder word. Die afsluiting ... en alles wat daardie dag geëet en gedrink gaan word en natuurlik die verrassingspakkies wat toegedraai is in kleurvolle geskenkpapier.

 
Hierdie jaar het die Mooiste Mooi haar behoorlik afgesloof om te sorg dat die Ark ‘n kleurvolle lushof vir die oog is. Haar handewerk vertel onomwonde 'n storie van behoorlike feesvieringe. As die nie amptelike moeder van die gemeenskap het sy behoorlik seker gemaak dat die Bybelskoolstudente behoorlik getrakteer word met helder liggies, vrolike musiek en keurig versierde tafels. Daar is natuurlik genoeg kossigheid en amper te veel yskoue koeldrank. Genoeg om selfs Egipte se onthaallokale en kostafels koeskop te laat staan. En natuurlik die geskenke - moet tog samblief nie van die geskenke vergeet nie. Verrassingspakkies wat toegedraai is in kleurvolle geskenkpapier
So sit ons 2024 se saak laas week in die sakkie. Ons eet en drink en lag en gesels. Ons onthou die mooi en die minder mooi, die lekker en die onlekker, die uitdagings en die oorwinnings asook die oorvloed sowel as gebrek. En natuurlik moes elkeen iets vertel van wat die Bybelskool die afgelope jaar vir hom of haar beteken het.

 
Sommer kort nadat die poedingbakkies in die Ark se wasbak gesit is, breek die groot oomblik aan. Geskenketyd. Die oomblik waaroor daar so baie gepraat, gewonder en selfs gehoop is. Veral nadat ek al vroeër die jaar met skimpe en leidrade vertel het wat moontlik in die pakkies mag wees.

 
Die atmosfeer in die Ark is botterdik. Almal se oë is op die Mooiste Mooi gevestig wat baie versigtig en tydsamig ‘n naam uit ‘n hoed trek. Sodra die naam uitgelees is, kon hy of sy ‘n geskenk uitsoek. ‘n Geskenk wat in bont papier toegedraai is. ‘n Geskenk wat op daardie stadium gekies maar nog nie oopgemaak mag word nie. En as ‘n geskenk uitgesoek is, moes die Mooiste Mooi weer ‘n naam trek. Al te versigtig en al te tydsamig.

 
Ek staan so half eenkant en drink die gebeure wat voor my afspeel, in. Meteens besef ek dat, desondanks die rou werklikheid dat geeneen van hulle enige seggenskap of besluit gehad het in die geskenkpakkies nie, blydskap en dankbaarheid uit almal se binneste binne stroom. Sien, hierdie klompie Kalahari mensegoed kon kies watter geskenkpakkie hulle wil hê, maar nie een kon kies wat daarin is nie. Daarvoor was hulle totaal en al aan my en die Mooiste Mooi se guns en goedhartigheid uitgelewer. Ons het besluit wat in elke pakkie toegedraai moes word.

 
Verdermeer besef ek ook dat dit nie die geval is wanneer die bekende storie van die verlamde man langs Betesda se "gesond-word-water" gelees word nie. In Johannes 5 (waar die storie opteken is) bied Jesus ‘n geskenk op ‘n onverwagte en onrealistiese wyse aan ‘n kreupel man. As die Geskenkgewer wat goed vertroud is met die man se siekte die afgelope 38 jaar, vra Jesus hom of hy gesond wil word. By implikasie vra God se Kêrelkind - wat weet van die verlamde man se hoop, sy drome, sy ideale en natuurlik ook sy verwagtinge - wat hom bly sal maak. As ontvanger kan hy kies wat sy geskenk moet wees. ‘n Geskenk wat meer as net sy lewe onherroeplik verander. ‘n Geskenk wat ook die koninkryk van God help uitbrei.

 
Dit is 2024 en niks het regtig verander nie. Net mooi niks nie. Die Kêrelkind van God weet steeds alles van my en van jou. Daarmee saam weet Hy ook van elke mensegoed se kopseer, seer lyf, vernielde binnevoering, gebroke verhoudinge en natuurlik ons beursies. Hy is ook deeglik bewus van alle mensegoed se hartsbegeertes, drome, ideale en verwagtinge. Niks en absoluut niks is vir Hom weggesteek nie.

En net soos vir die verlamde kreupele langs Betesda se "gesond-word-water", vra die Skeppergod se Geskenkgewer vandag vir my en jou wat ons as geskenk wil hê. Ons kan kies. Ons kan ons eie geskenk kies. ‘n Kleurvolle kosbare geskenk wat meer as net ons individuele lewens onherroeplik sal verander. Dié geskenk sal ook tot voordeel van Sy koninkryk wees. Ons moet net kies.

 
Joh 5 vers 6 (NLV) = "Jesus het hom daar sien lê. Hy het geweet dat die man al lank siek was en vra hom toe: “Wil jy graag gesond word?”"

Sandkorrel baie seëninge.

Divine Life Bediening (HJ & Dalene Cronjé)
Selnr: 082 772 2192
WhatsApp: 081 568 7549
Klik HIER vir verdere inligting.

[Dankie, Valerie, vir die deel van hierdie stukkie. Waardeer. Indien jy as leser wil en betrokke kan raak by hierdie uitreiking, maak asseblief gebruik van die kontakdetail hierbo.]

Saterdaglagmedisyne - tieners

"Iets is nie lekker met my ma se geheue nie," kla Liesbet, 'n tienermeisie, by haar vriendin.

"Ag siestog, vergeet sy alles?" vra die vriendin besorg.

"Nee,"kom dit van Liesbet, "sy vergeet niks nie." 

ooOOoo

Daar's net 3 maniere om huistakies te verrig :
Soos 'n BEJAARDE: stadig.
Soos 'n VOLWASSENE: deeglik.
Soos 'n TIENER: glad nie.

[Dankie, Valerie, vir dag se humor.]

Saterdaglagmedisyne: Ai, Ouma !!!!

Op die lang trip van Kaapstad af, raak die mense in die bus aan die slaap en vergeet van die ou tannie  se versoek ...

Na 'n hele paar uur se ry met Johannesburg naby en Colesberg al ver agter, vra die ou tannie vir die busbestuurder: "My Kind, is ons nog nie by Colesberg nie?”

Die busbestuurder antwoord: "Eish Tannie, ons is al 'n hele paar ure verby Colesberg"

Die passasiers kry die tannie jammer en stem in dat die bus moet omdraai en die ouma Colesberg toe neem.

By Colesberg maak die busbestuurder die deur oop vir die ou tannie en sê: "Ons is nou by Colesberg, Ouma.”

Die ou tannie maak eenvoudig haar handsak oop en haal twee Panado-pilletjies uit en drink dit met water..

Toe glimlag sy en sê: "Dankie, my Kind, my dogter het gesê as ons by Colesberg kom moet ek twee pille drink. Ons kan nou maar weer ry.”

[Dankie, Valerie, vir hierdie juweel!]

WATERDRUPPEL vir die WEEK = Anna se simfonie

Groete en Vrede!!!

Ons was altwee besig die spesifieke dag en sou eers met etenstyd kon gesels. Ek was buite besig by Die Ark, terwyl die Mooiste Mooi in die Sentrum doenig was. Vandag is een van daardie spesiale dae wat sy en ‘n klompie van Noenieput se vroue hulleself besig hou met “crafting” aktiwiteite in die Sentrum. Daar word gewoonlik gekuier, gelag, hulle koggel mekaar en natuurlik bid en huil hulle saam. Manne is nie welkom nie. Die enigste taal wat in die Sentrum gepraat word, is vrouetaal. En die manlike geslag sukkel mos maar oor die algemeen om regtigwaar hierdie taal ... hierdie hartstaal van 'n vrou te verstaan.

So ‘n “crafting” dag het vir die meeste van hierdie vroue amper heilig geword. ‘n Plek en tyd waarop hulle besitlik en selfs jaloers is. Jare gelede het Pollie en haar buurvrou, Lucy, op 'n keer vir voorwêreld vriende wat kom kuier het, beduie dat die “Craftkamer” die enigste plek is waar hulle veilig voel. Veral as dit voel asof die stofstorms van die lewe jou versmoor.

“Ou Anna se hart is soos ‘n oorlooptenk vandag. Sy is weer op haar snykant met al die gekerm en gekla” sê die Mooiste Mooi met die aansit by die etenstafel. Meteens verstaan ek waar die moedeloosheid wat met ‘n hoofletter M en ‘n strepie op elke “o” wat tog te duidelik op haar voorkop geskryf is, vandaan kom. Sonder om ‘n woord te sê, vat ek haar hand en kyk haar vol in die oog. Ek weet sy sal die vraag in my oog sien. Ek weet ook sy sal my daarvan vertel.

 
So vertel die Mooiste Mooi lateraan dat Ou Anna (wie floreer op simpatie), soos gewoonlik weer laat was. Eintlik was sy baie laat ... so laat dat sy net na die oggend se koffietyd daar aangekom het. Sommer met die inloop in die Sentrum in, kon mens al aanvoel dat ou Anna vandag weer van haar gaan laat hoor. Haar benerige skouertjies wat lyk asof hulle weke laas gelede reguit was, het die stryd teen die swaartekrag verloor.

 
Sommer so met die toemaak van die deur, het sy almal bekyk, die leë koffiebekers en klein bordjies gesien, diep gesug en haar geplooide gesig op 'n kreukel getrek. Haar eerste woorde nog voor sy by haar stoel langs die werkstafel kon kom, was dat sy nog nie nat of droog oor haar lippe gehad het nie. “En ‘n koekie of twee ... veral daardie soort met die stukkies sjokolade in, sal darem al te ‘nxa’ wees” het sy geskimp.

Sy het skaars haar sit gekry, toe sy wegspring om met oorgawe ‘n simfonie - haar klaagliedsimfonie - uit volle bors te sing. Die meeste van haar gekerm en gekla kom oor etlike jare saam. Hoofsaaklik het dit maar gehandel oor haglike lewensomstandighede asook die stryd in en met haarself. Aspekte waaraan sy of haar huismense nie kan of wil aandag gee nie. So word die vinger na alles en almal gewys terwyl die waarheid meestal tot haar eie voordeel heel vreemd voorgehou word.

 
Terwyl die Mooiste Mooi so tussen al ons gekou en gesluk langs die etenstafel vertel, besef ek dat ou Anna en moontlik ook ek, jy en alle ander mensegoed wat ook kerm en kla, eintlik in goeie geselskap is. Vat maar as voorbeeld vir Israel van ouds. Dink maar net aan al hulle gekerm, gekla en ook hul gesanik terwyl hulle in Egipte was. Die klompie uitverkorenes het onophoudelik in die Here se ore geneul oor die verdrukking en hulle gesukkel en gesweet.

 
Meteens besef ek dat die Here nooit sluimer of slaap nie. In Sy allemintige wysheid het Hy ‘n plan en ‘n uitkoms vir elke klagte. Dit is dalk nie die plan wat ek en jy en Anna in gedagte het nie, maar ons Here het ‘n plan. In Israel se geval was dit 'n dramatiese en drastiese plan. Hierdie plan behels om ‘n bejaarde Moses wat in die Midian woestyn weggekruip het, te stuur om die volk uit Egipte te lei. Na sy ontmoeting met die groot “Ek is”, vat Moses (ondanks die feit dat hy bang en vol verskonings is) mede-eienaarskap van hierdie reddingsplan. Net soos Jesus ‘n paar eeue later, het hy gegaan en gedoen wat van hom verlang word. Ek wonder of dit is wat die Israeliete destyds en die mensdom vandag wou hê. Dalk wou hulle eerder sien dat die Here self die saak beredder.

Ons etensuur is amper verby en ons aktiwiteite moet haas aan weer aan die gang kom. Die gekoer van ‘n handjievol bosduiwe op die Sentrum se dak trek my aandag, terwyl ek en die Mooiste Mooi Sentrum toe stap. Net voor ek die deur vir haar oopmaak, besef ek dat Vader iewers in die gistertye van die lewe sommiges van die Kalahari se alleen en vergete mense se gekerm en gekla gehoor het. Vanweë Sy oneindige liefde vir hulle, het Hy in Sy allesomvattende wysheid besluit om iets daaraan te doen. Eers het Hy Jesus gestuur. Baie jare later moes ek en die Mooiste Mooi ‘n bondel Kalahari mensegoed onvoorwaardelik kom lief hê en help. Iets wat ons net met Sy hulp, leiding en onderskraging kan doen.

 
Maar wat van jou en my? Wat van ons? Gaan ons soos ou Anna aanhou kerm en kla oor alles en nog wat? Gaan ons ander se ore onnodig moeg maak met al ons geneul? Of gaan ek en jy eerder as gestuurdes, ander kosbare mensegoed onvoorwaardelik lief hê omrede Vader ons na hulle gestuur het om te help? Ek dog ek vra maar.

Eks 3 vers 10 (Afr20) = "Gaan nou! Ek stuur jou na die farao toe. Jy moet my volk, die Israeliete, weglei uit Egipte uit."

Sandkorrel baie seëninge 

Divine Life Bediening (HJ & Dalene Cronjé)
Selnr: 082 772 2192
WhatsApp: 081 568 7549
Klik HIER vir verdere inligting.

[Dankie, Anoniem, vir die deel van hierdie stukkie. Indien jy as leser wil en betrokke kan raak by hierdie uitreiking, maak asseblief gebruik van die kontakdetail hierbo.]

WATERDRUPPEL vir die WEEK = Maak die linne los

Groete en Vrede!!!

Die dankbaarheid in my binneste binne kook byna oor toe ek Pieta se vriendelike breë glimlag in sy swartbruin oë sien met die oopmaak van ons kuierkombuis se deur. Sommer so met die groet, kon ek aanvoel dat Pieta iets op die hart het. Iets groots ... iets kosbaars. Maar tog is dit ook iets wat swaar op sy gemoed en sy skouers druk.

"Ai jinne, Pastoor,” sê Pieta nog voordat ons op die sementbankies onder die Apiesdoring langs die kantoor kon sit, “ek is tog so bly julle oorstaan in die voorwêreld is verby. Pastoorgoed moet tog vir my hand gee asseblief. Na laaste Saterdag voel dit kompleet asof my dinkdinge vasgebind is. Alles hierbo deurmekaar.” Stil stom bekyk ek hierdie geharde Kalahari-boorling ampertjies ongelowig op en af. Dit is nie die Pieta wat ek en die Mooiste Mooi sowat dertien jaar gelede ontmoet het nie. Daardie Pieta is hardkoppig, vasberade, eiewys en egosentries. Iemand oor wie se lippe “hand-vra-woorde” nie maklik kom nie.

"Pastoorgoed sien,” beduie hy lateraan “ek het mos laaste Saterdag my saak met die Here reggemaak. Daardie oomblik toe my eg se kis in die graf wegsak, het ek besef dat ek vir te lank 'n dooie lidmaat is wat met my rug na die Here toe staan. Ek wil soos my eg wees. Sy is mos met haar oog op die Here die ewigheid in. Omrede ek nou onseker is vra ek hand, maar die volk kan of wil nie hand gee nie."

Met die aanhoor van Pieta se hand-vra-woorde, herinner die Veilige Gees my aan 'n bekende leë graf storie - Lasarus se leë graf. ‘n Storie waar die wegrol van ‘n grafklip en die losmaak van doodslinne baie belangrik is. Terselfdertyd besef ek dat die ooreenkoms tussen Lasarus en Pieta se stories meer as net die dood is. Die realiteit is dat beide dood was - die een fisies en die ander geestelik.

Lasarus was dood ... fisies dood en daar is begrafnis gehou. Etlike dae na die verrigtinge word daar steeds lang trane oor hom gehuil. En op die vierde dag na sy dood het Marta (Lasarus se suster) selfs per geleentheid gesê het dat hy dae sal ruik. Jesus as God se Kêrelkind, het egter nie 'n menslike perspektief op Lasarus se afsterwe gehad nie. Volgens Hom het sy vriend egter net geslaap. Lasarus moes bloot net wakker gemaak word.

Net so was Pieta ook geestelik dood en vasgevang in ‘n geestelike rotsgraf. Hy wat Pieta is, het homself daarin begrawe omdat hy doelbewus gekies het om sy rug op die Skepper van hemelgoed en stofaarde te draai. En so het die Kalahari se uitverkoopte gelowiges hom geken ... ‘n dooie lidmaat wat net aan die slaap is.

By Lasarus se graf was ‘n bondel begrafnislopers wat kom treur en groet het. En in opdrag van Jesus, moes hulle die onverwagte en onnatuurlike doen. Hulle moes die grafklip voor Lasarus se rotsgraf wegrol. Jesus se uitroepwoorde kon nou sonder enige fisiese hindernis by Lasarus se ore uitkom. Uitroepwoorde lig toe en uitroepwoorde lewe toe.

Net so was daar ook begrafnislopers by Pieta se onsigbare geestelike rotsgraf wat kom treur en groet het. Hulle wou of kon nie aanvaar dat Pieta geestelik dood is nie. Dit is daardie uitverkoopte gelowige mensegoed wat nie skaam was om liefdevol teenoor hom op te tree en gereeld vir hom te bid nie. Hiermee het hulle verseker dat die grafklip voor Pieta se onsigbare rotsgraf weggerol word. Nou kan hy Jesus se uitroepwoorde sonder enige hindernis hoor. Uitroepwoorde lig toe. Uitroepwoorde lewe toe.

Meteens besef ek dat Lasarus se storie nie hier eindig nie. Alhoewel die ontbinde lyk die lewe bo die dood gekies het, het hulle hulp nodig gehad. Lasarus wat soos 'n mummie lyk, kom sukkel-sukkel uit sy rotsgraf terwyl sy hande, voete en kop steeds in doodslinne toegedraai is. Hy kon by homself nie regkom nie. Daarom is daar vir die begrafnislopers ‘n konkrete en daadwerklike opdrag gegee om die versmorende doodslinne van Lasarus los te maak sodat hy kan gaan.

 
Stilweg snak ek na my asem. Meteens weet ek waarom Pieta kom hand vra het. Hy het hulp kom soek omdat hy sukkel-sukkel uit ‘n geestelike rotsgraf kom. Dit voel vir hom asof sy dinkdinge verstrengel is in geestelike doodslinne wat rondom hom gedraai is. Doodslinne waaruit hy by homself nie kan kom nie.

As uitverkoopte gelowige mensegoed, is dit ons plig en Godgegewe verantwoordelikheid om mekaar te help. Ons moet mekaar en al die Pieta's van die lewe help om ontslae te raak van versmorende doodslinne. Doodslinne wat versmoor. En dit doen ons deur mekaar altyd in nederigheid te dien en onvoorwaardelik lief te hê. Dit is nou sonder enige uitsondering en sonder enige voorwaarde.

Joh. 11 vers 39 (a) (Afr20) = "Jesus het gesê: “Vat die klip weg.”
Joh. 11 vers 44 (Afr20) = "Die oorledene het uitgekom. Sy voete en hande was met grafdoeke vasgebind, en sy gesig met 'n kopdoek toegedraai. Jesus sê vir hulle: “Maak hom los en laat hom gaan.”

Sandkorrel baie seëninge.

Divine Life Bediening (HJ & Dalene Cronjé)
Selnr: 082 772 2192
WhatsApp: 081 568 7549
Klik HIER vir verdere inligting.

[Dankie, Anoniem, vir die deel van hierdie stukkie. Indien jy as leser wil en betrokke kan raak by hierdie uitreiking, maak asseblief gebruik van die kontakdetail hierbo.]

Saterdaglagmedisyne

The elderly lady handed her bank card to a bank teller and said, “I would like to withdraw $10."

The teller told her, “For withdrawals less than $100, please use the ATM.”
The elderly lady wanted to know why.
The teller returned her bank card and irritably told her, “These are the rules. Please leave if there is no other matter. There is a line of customers behind you.”
The erlderly lady remained silent for a few seconds, then handed the card back to the teller and said, “Please help me withdraw all the money I have.”
The teller was astonished when she checked the account balance. She nodded her head, leaned down and respectfully told her, "You have $300,000 in your account and the bank doesn't have that much cash currently. Could you make an appointment and come again tomorrow?"
The elderly lady then asked how much she could withdraw immediately.
The teller told her any amount up to $3000.
"Well, please let me have $3000 now," she told the teller, who then handed it to her in a very friendly and respectful way. 

The elderly lady put $10 in her purse and asked the teller to deposit $2990 back into her account.

The moral of this story is: Don't be difficult with elders. They have spent a lifetime learning clever skills to get around obstacles unnecessarily placed before them.

[Thank you,Valerie, for putting a smile on the face of the elderly.]

WATERDRUPPEL vir die WEEK = Guns in Sy oog

Groete en Vrede!!!

Dit is amper dagbreek en ek sit langbeen met my oranje koffiebeker buite by die ”Kuierplek-op-die-vlak”. Neffens my, dans en draai geelrooi vlammetjies op die maat van rustige musiek wat net hulle kan hoor. Netnou gaan die warmste hemellig sy kop agter die verste sien optel sodat sy oog alles op die Kalaharivlak kan sien. My vroegoggend dinkdinge wil vandag nie sommer veel verder as die Kalahari se vergete mensegoed beweeg nie. Voorwaar kosbare en ongekompliseerde skapelinge wat oorloop van opregtheid en eenvoud ... al is die droogte kant van die lewe so onlosmaaklik deel van hul daaglikse bestaan. Mensegoed soos oom Janneman en Willa-goed.

 
Oom Janneman byvoorbeeld, se standaard antwoord was altyd "My dink loop nog so bietjie rond" as hy iets gevra word. Niks meer en niks minder nie. Net dit en so staan die saak vas. Maar daardie dag toe oom Janneman sy saak met die Kêrelkind van God regmaak en uitkniel, daardie dag het die skaamte hom gelos. Eers het hy net geluister en vrae begin vra. Daarna het hy begin vertel van kosbare belewenisse. Maar die koffie met kondensmelk was die dag toe oom Janneman spontaan verklaar het dat hy guns in die Kêrelkind van God se oog gekry het. Deesdae loop Oom Janneman se dink loop soos ‘n skoothondjie al agter Jesus aan.

Willa-goed op haar beurt, het een agtermiddag onder 'n groot Suidwesdoring besef dat ‘n erge hongersnood in haar binneste-binne is. Haar binneste-binne is stadigaan te sterf weens ‘n dwarsduin vol liefde vir die soetwyn. Iets wat onbeweegbaar tussen haar en die Here staan. Skaam-skaam het Willa-goed daardie middag vir gebed gevra. Sommer nog voor die amen uit my mond gekom het, het Willa-goed se binneste al geborrel van dankbaarheid “want” het sy gesê “ek het guns in die Kêrelkind van God se oog gekry.”

Terselfdertyd herinner die Veilige Gees my daaraan dat die Egiptiese volk in ‘n tydperk van erge droogte en uitmergelende hongersnood sekere radikale besluite vir oorlewing geneem het. Nadat al hulle bates (al hulle geld, vee en grond) aan Josef oorgedra het, het hulle uit vrye wil as Farao se slawe gefunksioneer. Hierdie volk was ten volle uitverkoop aan Josef ... bloot net om te kan oorleef want hulle het guns in sy oog gekry.

 
Maar wat van ons ... wat van my en jou? Word ons ook gekonfronteer met ‘n tydperk van erge droogte en uitmergelende hongersnood? Moet ons nie dalk weer radikale ankerpaal besluite neem om te oorleef nie? Ankerpaal besluite in ‘n genadelose wêreld waar ons Jesus as God se Kêrelkind met alles en in alles moet vertrou? Ankerpaal besluite om (soos oom Janneman) ons daaglikse dink net agter die Kêrelkind van God te laat aanloop en om aanmekaar te borrel van dankbaarheid (soos Willa-goed), want ons het onverdiende guns in die Kêrelkind van God se oog gekry .

Gen 47:25 (Afr 2020) “Hulle sê toe: “U het ons aan die lewe gehou. As ons guns vind in die oë van my heer, sal ons farao se slawe word."

Divine Life Bediening (HJ & Dalene Cronjé)
Selnr: 082 772 2192
WhatsApp: 081 568 7549
Klik HIER vir verdere inligting.

[Dankie, Anoniem, vir die deel van hierdie stukkie. Indien jy as leser wil en kan betrokke raak by hierdie uitreiking, maak asseblief gebruik van die kontakdetail hierbo.]

WATERDRUPPEL vir die WEEK = ‘n Voorslag soeker

Groete en Vrede!!!

 
Herfstyd se vroegoggende is normaalweg spesiaal. Gewoonlik is dit windstil en wolkloos. Anders as in die soms ongenaakbare someroggende, is die amperse bytende luggie vars en vol belofte. Herfstyd se vroegoggende is ook die lekkerste tyd van die dag om buite by die Kuierplek-op-die-vlak te sit en wag dat die son sy kop agter die verste sien optel. Veral as die stoom half rigtingloos uit jou beker pittekoffie trek. En as die Kalahari se stilte snoesig toegevou is in Vader se verborgenheid, raak mens vinnig-vinnig opgevang in ‘n dankbare gevoelte van “ek-is-gevind-en-behoort-nou-aan-Hom”.

 
Wel, voorlaaste Saterdagoggend was een van daardie baie spesiale “ek-is-gevind-en-behoort-nou-aan-Hom” oggende. Lank voordat die eerste leidrade van dagbreek in die naglig was, was ek buite by die bankie onder die peperbome langs die Boerekerk se pastorie met my oranje koffiebeker. Terwyl die Kalahari in stilte toegevou is, oorspoel ‘n vredevolle dankbaarheid my menswees. ‘n Dankbaarheid omrede Hy geen moeite ontsien het sodat ek ook aan Hom kan behoort nie.

 
Opeens onthou ek die gebeure rondom ‘n spesifieke gekuier op hierdie selfde houtbankie. Dit was ‘n jaar of wat gelede toe ek weer vroegoggend met my oranje koffiebeker vir die dagbreek gewag het. Net voordat die son sy kop opgetel het, het Janneman van vêr uit die veld aangestrompel gekom. Aan sy manier van Sy loop kon ek sien dat die man swaar trek. Kompleet asof die las op sy normaalweg trotse en reguit skouers te swaar is om te dra. En as Janneman uit die veld kom het ek by myselwers gedink, het hy sekerlik gisteraand tussen die duine geslaap.

 
Ek het maar geduldig gewag. Janneman se spore gaan netnou hier verbykom. ‘n Rukkie later en dit was dan ook so. Ek het vir hom by die skuinshekkie gewag en nader genooi. Sy handdruk was papperig en sy swartbruin oë is moeg. Amper moeër as sy lyf. En so het Janneman langs my op die bankie kom sit.
Saggies, stadig en stotterend begin hy vertel. So vertel hy in detail van die laaste drie dae se gesoek. ‘n Gesoek na wat syne is. ‘n Gesoek na sy kosbaarste besitting ... dit waarop hy trots is. Dit waarmee hy spog. Janneman se donkies is soek, al vier van hulle! En al asof dit nie genoeg is nie, is al sy skaap ook by dieselfde grenshek uit. “Want” sê hy “nalatige mensegoed het so bietjie meer as 'n week gelede die meent se grenshek oopgelos.”

Janneman vertel ook van die gesukkel met dwarsduin loop. Hy was selfs weerskante van Noenieput twee plase ver in die gorrel op en af gewees. Maar tevergeefs, alles tevergeefs want sy diere is steeds soek. Om alles boonop te kroon, het die noordewind seker gemaak dat alle spore behoorlik doodgevee is. Maar ek hoor nie net van sy gesoek nie, ‘n moedelose Janneman vertel ook van honger en dors wat saam met hom geloop het. En natuurlik ook van die vorige nag se skielike koue. ‘n Koue wat iewers daar tussen die duine, met ysvingers aan sy gebeendere gevat het.

 
Terwyl Jan van sy soektog vertel, besef ek dat die rou werklikheid is dat Janneman se verlies, veel meer en veel groter is. Saam met sy diere wat soek is, is sy drome flenters, sy hoop is verinneweer en sy ideale lê aan skerwe. Janneman voel verdwaal, verlore, verwerp en verwilderd ... nes elke ongeredde mensegoed.

 
Opeens onthou ek dat Jesus ‘n soeker sonder gelyke is. ‘n Voorslag soeker. Hy het dan selfs by geleentheid gesê dat Hy gekom het om wat verlore is te soek en te red. Kosbare woorde waaroor alle gelowiges kan en moet getuig. Waardevolle woorde wat oor die menigte jare heen onomwonde beduie wie en wat Hy is. Hy soek. Hy soek na dit wat aan hom behoort. Hy soek na kosbare mensegoed. Diegene wat soek is omrede ‘n listige slang êrens ‘n grenshek oopgemaak het. Sien, ons Skeppergod is en bly 'n soekende God. Hy is en bly soekend na geredde en ongeredde mensegoed. Mensegoed soos ek en jy en Janneman. Elke oomblik van elke dag en dit is wie en wat Hy is.

 
So het Hy vir Adam en Eva tussen die plante gevind. Gideon was aan die werk in ‘n parskuip terwyl Dawid iewers in die veld agter die skape was. Jona op sy beurt het wegkruipertjie in die binnekant van 'n skip gespeel terwyl Elia opgekrul en moedeloos onder 'n besembos gelê het. Simon en sy broer Andreas was besig om vis te vang terwyl Jakobus en Johannes visnette heel gemaak het. En die verlore seun ... iewers in ‘n varkhok. Levi was besig om tolgeld te hef en Saulus (wat lateraan Paulus geword het) was op 'n sending om uit te wis en dood te maak. Ondanks elkeen se omstandighede, se optrede of selfs hulle ingesteldheid, het die Voorslag Soeker na hulle gesoek. Hy het hulle gevind en daarna het Hy behoorlik bemoeienis met hulle gemaak. Dit is wie en wat Hy is.

Maak nie saak wie jy is, waar jy is of wat doen of gedoen het nie. Onse Here is en bly 'n Voorslag Soeker. Hy sal jou soek, Hy sal jou kry en Hy sal behoorlik bemoeienis met jou maak - veral as jy verdwaal, verlore, verwerp en verwilderd voel. Dit is wie en wat Hy is.

 Luk 19 vers 10 (Afr20) = "Die Seun van die Mens het gekom om diegene wat verlore is, te soek en te verlos."

Naskrif: 'n Grondeienaar wat meer as ‘n handvol kilometers van Noenieput af boer, het Janneman se dwalende donkies gekry. Hulle is op kraal gesit en behoorlik versorg. ‘n Dag of wat later is die donkies terug op die meent, die grenshek behoorlik toegemaak en Janneman loop weer met reguit skouers.

Sandkorrel baie seëninge.

Divine Life Bediening (HJ & Dalene Cronjé)
Selnr: 082 772 2192
WhatsApp: 081 568 7549
Klik HIER vir verdere inligting.

[Dankie, Anoniem, vir die deel van hierdie stukkie. Indien jy as leser wil en betrokke kan raak by hierdie uitreiking, maak asseblief gebruik van die kontakdetail hierbo.]

WATERDRUPPEL vir die WEEK = Ons Wegoopmaker

Groete en Vrede!!!

Kyk, dit is nou maar wors. Draadwerk is alles behalwe maklik. Dit is vrek harde werk. Van ver af lyk dit maklik want nadat gate op die regte plek gegrou is, word dik teerpale daarin geplant. Daarna word drade aan die pale vasgemaak en styf getrek. Sodra dit gedoen is, word sif gehang waarna 'n klompie sparre vasgemaak word en siedaar ... die draad is gespan. Heel maklik, heel eenvoudig en voor jy kan sê "Koop Suid-Afrikaans" is alles klaar. Altans, dit is wat ek gedink het, maar so paar maande gelede het ek mooi geleer dat draadwerk veel meer behels as wat mens sou dink.

Ons vergrote erf moes behoorlik toegespan word en ek het vir Kef gevra of hy my tog ‘n hand sal gee met hierdie projek wat die Maandagoggend sou begin. “Nee wat pastoor het hy gesê nadat ons die saak vasgemaak het, “ons maak sommer gou-gou klaar. Miskien so oor 5 dae.”

Sommer vroeg-vroeg die volgende Maandagoggend was daar ‘n klop aan die agterdeur. My verbasing was groot toe klein Corrie (wat skaars 13 jaar oud is) saam met sy pa kom inval vir die draadwerk. "Die klong moet leer pastoor, die klong moet die draadwerk leer. As hy wil man wees, moet hy leer” het hy selfvoldaan gesê terwyl ons hierdie dag se eerste beker koffie afsluk. "Vandag maak ek sy pad vir hom oop. Vandag begin hy leer wat dit is om ‘n grootmens te wees."

Klein Corrie sit grootoog en luister na sy pa se woorde. Ek wonder wat alles deur hierdie jongeling – wat eintlik nog op die skoolbanke moet wees - se kop gaan. Dalk besef hy dit nog nie, maar vandag loop hy op die pad wat sy pa vir hom oopmaak. En so was dit ook dan gewees. Kort voor lank het ons sweet gespat, maar Corrie het die meeste gesweet om tred te hou met Kef. Dié se genade is maar aan die min kant as dit by werk kom.

Ten spyte van sy jeugdige ouderdom het Corrie daardie Maandag gate met 'n swaar grou-yster gegrawe, water met 'n verf emmer aangedra, sand en sement met die kruiwa aangery en dit gehelp meng. Dit alles, terwyl Kef eers verduidelik en dan wys. Daarna werk Kef die heeltyd saam met Corrie terwyl hy die jongeling met 'n fyn oog dophou en reghelp. “Onthou” het Kef gesê, “Vandag maak ek sy pad vir hom oop. Vandag begin hy leer wat dit is om ‘n grootmens te wees."

Die Mooiste Mooi het later daardie selfde middag vir ons yskoue koeldrank gebring. Terwyl ons in stilte hierdie yskoue lafenis koeldrank geniet, dink ek aan Kef se plan met sy klong. ‘n Plan om sy seun in te lyf om man te wees. Terselfdertyd onthou ek ook dat inlywing of ontgroening as jy wil, uiters noodsaaklik maar nooit lekker is nie. Dit maak nie saak of dit nou op skool, op die sportveld of in die werksomgewing is nie, inlywing bly onlekker. Veral as dit jou beurt is om dit te beleef of te ervaar.

Dan herinner die Veilige Gees my dat Jesus ook op 'n unieke manier die 12 dissipels ingelyf het. As die Wegoopmaker het Hy vir hulle 'n sprekende voorbeeld gestel wat van hulle verwag word. Nie soseer met woorde nie, maar eerder by wyse van 'n voorbeeld. Die dissipels moes leer om soos Hy te wees. Hulle moes leer om die minste te wees en ander onvoorwaardelik te dien. Daarom het Jesus hulle voete - toe hulle dit die minste verwag het - gewas. Petrus wou die aand soos 'n halsstarrige donkie vasskop maar lateraan het die ou heethoof uit respekte stil-stil toegegee.

Om waarlik kind van die Skepper van hemelgoed en stofaarde te wees (of om waarlik deel van Sy uitverkore groep te wees) impliseer dat ek en jy deur Hom wat die Wegoopmaker is, ingelyf moet word. En hierdie inlywingsproses behels dat ek en jy - sonder voorwaarde, sonder klagte en sonder teenstribbeling – die minste moet wees en ander moet dien. Ons moet bereid wees om te sê wat Hy sê, te maak soos wat Hy maak en te wees soos wat Hy is. En wanneer ons dit doen, sal 'n genadelose en wrede wêreld weet wie ons Wegoopmaker is!

Mar 9 vers 35 (Afr20) = “Nadat Hy gaan sit het, roep Hy die twaalf en sê vir hulle: “As iemand eerste wil wees, moet hy laaste van almal en almal se dienaar wees.”

 
Sandkorrel baie seëninge.

Divine Life Bediening (HJ & Dalene Cronjé)
Selnr: 082 772 2192
WhatsApp: 081 568 7549
Klik HIER vir verdere inligting.

[Dankie, Valerie, vir jou gereelde bydraes tot hierdie blog. Indien jy wil en betrokke kan raak by hierdie uitreiking, maak gebruik van die kontakdetail hierbo.]