Ons inspirasiestories



'n Pa se oë 

In Derde Laan staan ‘n klein huisie met 'n pragtige roostuin en 'n groot populierboom. Dit is hier waar Theo en sy pa gebly het. Hulle het alleen daar gebly, want sy ma is jare gelede al oorlede.

Almal in die dorp het dié twee se verhouding bewonder. Theo se pa het nie een van sy rugbywedstryde misgeloop nie. Of dit nou mooiweer of stormweer was, jy kon verseker weet, Theo se pa was daar. Hy was sy seun se grootste aanhanger.

Ironies, Theo het nooit in ‘n wedstryd gespeel nie; hy was altyd die reserwe. Ná elke wedstryd was sy pa se woorde: “Miskien speel jy volgende keer.” Dan het sy pa altyd met sy arm om Theo se skouer daar weggestap.Sonder enige druk van sy pa se kant, het Theo aangehou oefen en het hy altyd sy beste by elke oefening gegee. Hy het egter deur sy hele hoërskoolloopbaan die reserwebank vol gesit, want - omdat die skool klein was - het hulle net een span in sy ouderdomsgroep gehad.

Maar sy pa het steeds getrou al die wedstryde bygewoon.Dit was voor een van die laaste wedstryde in sy matriekjaar dat ‘n tragedie Theo tref. Sy pa is skielik dood. Dit was vir hom ‘n baie groot skok. Hy het die afrigter gevra om dié week van die oefeninge verskoon te word. Die afrigter het vir hom gesê: “Theo, neem soveel tyd as wat jy wil, want dis ‘n groot verlies wat jou getref het.”

Die Saterdag met die wedstryd daag Theo in sy rugbyklere by die wedstryd op. Hy gaan staan voor die afrigter en pleit-vra: “Meneer, kan ek asseblief vandag speel?” Die afrigter het gevoel dat hy met so ‘n belangrike wedstryd nie kon bekostig om ‘n swak speler in te span nie, maar besluit toe tog om hom te laat speel. Hy het geredeneer: Hoeveel jare lank oefen hy nou al getrou sonder om te speel en boonop is sy pa dood. Ek sal hom ‘n kans gee.

Theo speel fantasties en druk selfs die wendrie. Na die tyd stap die afrigter na Theo: “Waar het jy al die tyd hierdie talent gebêre? Jy was briljant.” Theo het met trane in sy oë gesê: “Meneer, my pa is in die hemel. Meneer weet hy het getrou al die wedstryde bygewoon, al was hy blind. Wel, vandag was die eerste keer dat hy my kon sien speel. Ek wou vir hom wys … ek kán speel!”

Die gelykenis van die potlood:

Die Potloodmaker neem die potlood eenkant toe voordat hy hom in die potloodboksie  plaas. “Daar is 5 dinge wat jy te alle tye moet onthou, voordat ek jou in die wêreld instuur,” deel hy die potlood mee. “Onthou hulle te alle tye en moet nie een vergeet nie, dan sal jy die beste potlood wees.”

2:   "Jy sal van tyd tot tyd ‘n pynlike skerpmakingsproses moet deurgaan, maar jy het dit nodig om ‘n beter potlood te wees.”

3:   "Jy sal in staat wees om enige fout te korrigeer wat jy gemaak het.”

4:   "Die heel belangrikste deel van jou, sal altyd dit wees wat binne-in jou is.”

5:   "Op elke oppervlak waar jy gebruik word, moet jy jou merk los. Maak nie saak van die toestande nie, jy moet aanhou om te skryf.”

Die Potlood verstaan en belowe om die reëls te onthou en gaan in die potloodboksie in met die uitsluitlike  doel in sy hart om die heel beste potlood in die wêreld te wees.
1:   "Jy sal sal in staat wees om baie en groot dinge te doen, maar slegs as jy jouself toelaat om vasgehou te word in iemand se hand.”

Gebruik hierdie potlood as 'n simbool vir ons as mens.

Plaas jouself in die plek van die potlood. Onthou altyd hierdie reëls en moenie dit ooit vergeet nie, slegs dan sal jy die beste mens word wat jy kan wees.

1:    Jy sal in staat wees om baie en groot dinge te doen, maar slegs as jy jouself toelaat om deur God se hand vasgehou te word. Maak jouself toeganklik vir ander mense om te deel in die baie seëninge wat jy het.

2:   Jy sal van tyd tot tyd ‘n pynlike skerpmakingsproses moet deurgaan deur probleme wat op jou pad gaan kom, maar jy het hulle nodig om ‘n beter mens te word.

3:   Jy sal in staat wees om enige fout te korrigeer wat jy gemaak het.

4:   Die heel belangrikste deel van jou sal altyd wees dit wat binne-in jou is.

5:   Op elke oppervlak waaroor jy loop, moet jy jou merk maak. Maak nie saak wat die situasie is nie, jy moet aangaan om jou plig te doen.

Soos die potlood, moet ons slegs 'n instrument in die hande van die Skepper wees!!



The frog story

A group of frogs were traveling through the woods and two of them fell into a deep pit. All the other frogs gathered around the pit. When they saw how deep the pit was, they told the two frogs that they were as good as dead. The two frogs ignored the comments and tried to jump up out of the pit with all of their might. The other frogs kept telling them to stop, that they were as good as dead. Finally, one of the frogs took heed to what the other frogs were saying and gave up. He fell down and died.

The other frog continued to jump as hard as he could. Once again, the crowd of frogs yelled at him to stop the pain and just die. He jumped even harder and finally made it out.

When he got out, the other frogs said, "Did you not hear us?" The frog explained to them that he was deaf. He thought they were encouraging him the entire time.

This story teaches two lessons:

There is power of life and death in the tongue. An encouraging word to someone who is down can lift them up and help them make it through the day.

A destructive word to someone who is down can be what it takes to kill them. Be careful of what you say.

Speak life to those who cross your path. The power of words....it is sometimes hard to understand that an encouraging word can go such a long way. Anyone can speak words that tend to rob another of the spirit to continue in difficult times.

Special is the individual who will take the time to encourage another.

Be special to others.

[Author Unknown]

Ek wou die wêreld verander...

Ek was 'n gedrewe jong man, vol energie, planne en oorentoesiasties. Dus het my gedagtegang as volg geloop...

Toe ek ‘n jong man was, wou ek die wêreld verander.

Ek het gevind dat dit moeilik is om die wêreld te verander, dus het ek probeer om my land te verander.

Toe ek vind dat ek nie my land kon verander nie, het ek begin fokus op my dorp. Ek kon nie my dorp verander nie en, as ‘n heelwat ouer man, het ek probeer om my gesin te verander.

Nou, as ‘n ou man, besef ek dat die enigste ding wat ek kan verander, is myself en skielik besef ek dat indien ek lank gelede myself verander het, kon ek ‘n inpak op my gesin gehad het.


My gesin en ek kon ‘n inpak gemaak het op ons dorp. Hulle inpak kon die land verander het en ek kon op die manier wel die wêreld verander het.
[Onbekende Monnik]

Wat wag daar aan die anderkant?

’n Baie siek man besoek sy dokter. Albei van hulle weet dat die begin van die einde baie naby is en terwyl hy besig is om die ondersoekkamer te verlaat, draai hy om na die dokter en sê: “Dokter, ek is bang om dood te gaan. Vertel my wat wag daar aan die anderkant vir my.”

“Ek weet nie,” antwoord die dokter.

“Jy weet nie? Jy wat ’n gelowige man is, weet nie wat aan die anderkant wag nie?”

Die dokter het reeds sy hand op die deurhandvatsel gehad, toe die pasiënt aan hom die vraag vra. En met sy hand steeds op die handvatsel, hoor hy ’n gekrap en ’n gedempte getjank aan die anderkant van die deur. Toe hy die deur oopmaak, spring sy hond na binne, in die ondersoekkamer, met 'n stert wat waai, die ene blydskap om sy baas te sien.

Terwyl hy omdraai na sy pasiënt sê die dokter: “Het jy my hond so optrede opgemerk? Hy was nog nooit vantevore in die ondersoekkamer nie. Hy het nie ’n idee gehad wat binne-in die kamer is nie... Hy weet niks nie, behalwe dat sy eienaar híér binne was en toe ek die deur oopmaak, het hy sonder enige vrees ingespring.”

“Ek weet min van wat aan die anderkant van die dood is, maar ek weet een ding...  Ek weet my Meester is daar en dit is genoeg vir my.”


Die gewig van gebed...

Louise Redden, ‘n dame met verweerde klere en ‘n uitdrukking van volslae mismoedigheid op haar gesig, stap by die kruidenierswinkel in. Sy nader die winkeleienaar op ‘n nederige wyse en vra hom of hy nie ‘n paar stukkies kruideniersware op rekening vir haar kan gee nie. Saggies verduidelik sy aan hom dat haar man baie siek is en nie kan werk nie. Hulle het sewe kinders en hulle het kos, veral brood baie nodig. Die winkelier, John Longhouse, kyk smalend op haar neer en versoek haar om die winkel te verlaat.

Met die nood van haar gesin ingeskerp in haar gedagtes, pleit sy: "Asseblief, Meneer! Ek sal aan u die geld bring so gou as wat ek kan."

John verduidelik aan haar dat hy nie aan haar kruideniersware op skuld kan gee nie, aangesien sy nie ‘n rekening by die winkel het nie.

Langs die toonbank het ‘n kliënt gestaan wat die hele gesprek tussen die twee gehoor het. Die kliënt stap vorentoe en sê aan die winkelier dat hy sal instaan vir al die kruideniersware wat die dame vir haar gesin nodig het.

Die winkelier sê met ‘n baie huiwerige stem: "Het jy ‘n kruidenierswarelys?"

Louise antwoord: "Ja, Meneer."

“Goed,” sê hy, ”plaas jou kruidenierswarelys op die balanseerskaal en wat ookal jou lys weeg, sal ek in gewig die kruideniersware aan jou gee.”

Louise, aarsel ‘n oomblik met ‘n geboë hoof, dan haal sy uit haar handsak ‘n pen en papiertjie en skryf iets daarop neer. Sy plaas die papiertjie versigtig op die skaal met haar hoof steeds geboë. Die oë van die winkelier en die kliënt rek in ongeloof toe die skaal afgaan en onderbly.

Die winkelier staar na die skaal, draai stadig na die kliënt en sê gegrief: “Ek kan dit nie glo nie.” Die kliënt glimlag en die winkelier begin kruideniersware op die anderkant van die skaal te plaas. Die skaal balanseer nie en hy plaas steeds meer kruideniersware op die skaal, totdat daar nie meer plek op die skaal is nie. Die winkelier staan daar met groot ergerlikheid duidelik op sy gesig te bespeur.

Uiteindelik, gryp hy die stukkie papier van die skaal en kyk daarna met groot verbasing. Dit was nie ‘n kruidenierslys nie, maar ‘n gebed wat sê: “Dierbare Vader, U weet wat ek nodig het en ek los die lysie in U hande.”

Die winkelier gee haar al die kruideniersware wat op die skaal was en staan in geskokte stilte. Louise bedank hom en verlaat die winkel. Die kliënt gee aan die winkelier vyftig dollar en sê: “Dit was elke sent werd.”

Dit was eers later dat John Longhouse ontdek het dat die skaal stukkend was, derhalwe is dit net God wat weet hoeveel ‘n gebed weeg...

[Oorgeneem van die internet]

Barbiere BESTAAN!


Hierdie is een van die beste verduidelikings waarom God pyn en ellende toelaat…


’n Man het na die haarkapper gegaan om sy hare en sy baard te sny en te knip. Soos wat die barbier knip-sny, het ʼn aangename gesprek gevolg. Hulle het oor baie dinge en verskeie onderwerpe gesels. Toe hulle uiteindelik die onderwerp Hemelse Vader aanraak, sê die barbier: “Ek glo nie God bestaan nie!”



“Hoekom sê jy so?” vra die kliënt. “Wel, gaan net straat toe, dan sal jy besef dat God nie bestaan nie. Sê my, as God dan bestaan, sal daar so baie siek mense wees?



"Sal daar dan so baie verwaarloosde kinders wees?”

"Indien God bestaan, behoort daar nie ellende nog pyn te wees nie. Ek kan nie dink dat ʼn liefdevolle God sou al hierdie dinge toelaat nie.” Die kliënt het vir ʼn wyle diep gedink, maar hy het nie gereageer nie, aangesien hy nie in ʼn verdere argument betrokke wou raak nie. Die barbier het sy werk klaar gemaak en die kliënt het die winkel verlaat.



Net nadat hy die haarkappery verlaat het, sien hy in die straat ʼn man met lang, gekoekte, vuil, toutjiesrige hare en ʼn ongeknipte baard. Hy lyk vuil en onversorgd. Die kliënt draai om en gaan die haarkappery weer in en sê aan die barbier:

“Jy weet wat? Barbiere bestaan nie!” “ Hoe kan jy so sê?” vra die verbaasde barbier. “Ek is hier en ek is ʼn barbier. En ek het jou netnou gehelp!” “ Nee!” roep die kliënt uit. “Barbiere bestaan nie, omdat, as hulle sou bestaan, sal daar geen mense met slordige vuil lang hare en ongeknipte baarde, soos die man daar buite, wees nie.”



“Aha, maar barbiere BESTAAN! Dit is wat gebeur wanneer mense nie na my toe kom nie.”

“Presies!” knik-sê die kliënt bevestigend. “ Dit is die punt! God BESTAAN ook!! Dit is wat gebeur wanneer mense nie na Hom toe gaan nie en nie na Hom opkyk om hulp nie. Dit is die rede hoekom daar soveel pyn en ellende in die wêreld is.”

DIE BED BY DIE VENSTER


Twee mans was albei baie ernstig siek en hulle het saam in dieselfde hospitaalkamer gelê. Die een man kon elke dag 'n uur lank regop sit in sy bed om die vog uit sy longe te laat dreineer. Sy bed was langs die kamer se enigste venster. Die ander man moes die hele tyd plat op sy rug lê.

Die mans het ure lank met mekaar gelê en gesels en elke middag wanneer die man in die bed by die venster kon regop sit, het hy die tyd verwyl deur vir sy kamermaat al die dinge wat hy buite die venster kon sien, te beskryf.

Die man in die ander bed het begin leef vir hierdie een uur waarin sy wêreld verbreed is en hy nuwe krag kon kry deur al die aktiwiteit en kleur van die wêreld daar buite.

Die venster het uitgekyk oor 'n park met 'n pragtige meer. Eende en swane het in die water gespeel, terwyl kinders hulle bootjies laat seil het. Statige ou bome het die landskap verfraai, jong verliefdes het hand aan hand tussen die blomme met hulle kleureprag deurgestap en 'n pragtige uitsig op die stad se kimlyn kon in die verte gesien word.

Terwyl die man by die venster al hierdie dinge tot in die fynste besonderhede beskryf het, het die man aan die ander kant van die vertrek sy oë toegemaak en die toneel in sy verbeelding gesien. Een warm middag het die man by die venster 'n optog beskryf wat daar verbygekom het. Al kon die ander man nie die orkes hoor nie, kon hy alles in sy geestesoog sien, terwyl die man by die venster alles met woorde geskilder het. Dae en weke het só verbygegaan.

Een oggend het een van die verpleegsters water gebring om hulle te was. Sy het afgekom op die lewelose liggaam van die man by die venster. Hy het vredevol in sy slaap gesterf.

Die oomblik toe dit gepas gelyk het, het die ander man gevra of hy na die bed by die venster geskuif kon word. Die verpleegster het hom met graagte verskuif en nadat sy seker gemaak het dat hy gemaklik is, het sy hom alleen gelaat. Stadig, pynlik, het hy hom op sy een elmboog gestut om sy eerste kykie op die wêreld daar buite te kry.

Uiteindelik sou hy die vreugde hê om alles self te sien.

Hy het hom ingespan, stadig na die venster gedraai en uitgekyk.

Al wat hy gesien het, was 'n kaal muur. Die man het die verpleegster gevra hoekom sy oorlede kamermaat gedring gevoel het om aan hom al daardie wonderlike dinge buite te beskryf, al het dit nie eens bestaan nie.

Die verpleegster het geantwoord dat daardie man blind was en nie eens die muur kon sien nie. Toe het sy gesê: "Dalk wou hy jou bemoedig en aan jou hoop gee."

Daar lê geweldig baie vreugde daarin om ander mense gelukkig te maak, te bemoedig en hoop te gee, ten spyte van ons eie situasie.

Hoop is om die melodie van die toekoms te hoor. Geloof is om nou reeds op die maat daarvan te dans. (Rubem Alves)

[Verwerk uit: Hou styf vas aan die hoop wat jy bely: November 2009]


DIE HANDE VAN 'N VRIEND

Aan die einde van die 15de eeu het twee leerjongens, Hans en Albrecht, in die houtsneebedryf in Frankryk studeer. Albei wou baie graag ook in die skilderkuns gaan studeer, maar nie een van die twee het geld gehad nie.

Hulle besluit toe op die volgende oplossing: Een van hulle sal eers gaan werk en genoeg geld maak sodat die ander van die inkomste kan studeer. Wanneer die eerste een dan klaar gestudeer is en ryk en beroemd geword het, sal hy weer geld voorsien vir die ander een om te studeer.

Die vraag was natuurlik net: Wie sou eerste gaan studeer? Uiteindelik het hulle 'n geldstuk opgeskiet om te besluit en Albrecht het gewen.

Terwyl Albrecht in Venesië gaan studeer, het Hans as 'n grofsmid gaan werk. Elke maand wanneer hy sy salaris gekry het, het hy 'n groot deel daarvan vir sy vriend se studie aangestuur.

Die maande het jare geword en uiteindelik was Albrecht behoorlik gekwalifiseer. Hy het na Duitsland, sy geboorteland, teruggekeer en as meesterskilder begin naam maak. Nou was dit sy beurt om sy vriend Hans finansieel te help met sy studie.

Die twee het 'n blye weerontmoeting gehad, maar toe Albrecht na sy vriend se hande kyk, het hy trane in sy oë gekry. Toe eers kon jy werklik die omvang van sy vriend se opoffering begryp: die baie jare van brute handearbeid as grofsmid het Hans se sensitiewe hande gekneus en vol eelte gelaat. Sy hande was nou so grof dat dit nooit weer die fyn kwas van 'n skilder sou kon hanteer nie.

In nederige dankbetoon vir die jare van opoffering wat dit vir hom moontlik gemaak het om 'n groot skilder te word, het Albrecht Durer 'n portret geskilder van sy vriend Hans se beskadigde hande - die hande wat so hard en so getrou gewerk het, sodat Durer sy talent kon ontwikkel.

Die dag toe hy aan sy vriende die skildery van die "Biddende hande" oorhandig, het hy nooit geweet dat die simbool van vriendskap en opoffering eendag aan miljoene mense oor die wêreld heen bekend sou raak as 'n simbool van gebed nie.
[Oorgeneem van die internet]






No comments:

Post a Comment