Kommunikasie: Eenvoudige, volhoubare maniere om die afstand te oorbrug

Praktiese maniere om kontak met jou ouers in die ouetehuis te behou

Wanneer jy ver weg woon - of dit nou in 'n ander stad of aan die ander kant van die wêreld is - kan dit 'n uitdaging wees om gereeld en betekenisvol kontak te behou met jou ouers in die ouetehuis. Tog is daardie konneksie vir hulle 'n lewenslyn. Moet dit nooit afskeep nie.

Hier is 'n paar praktiese maniere hoe families die afstand kan krimp:

1. Maak tegnologie toeganklik en visueel
Ondersteun jou ouer om tegnologie te gebruik, of vra die personeel vir hulp.
*Skeduleer video-oproepe: Dit is baie meer betekenisvol om mekaar se gesigte te sien via WhatsApp, FaceTime of Zoom. Dit help ook om hul fisiese welstand beter te skat.
* Digitale fotoraam: Koop 'n slim fotoraam (soos Aura of Nixplay) vir jou ouer se kamer. Familie van regoor die wêreld kan foto's direk vanaf hul selfone na die raam stuur. Die ouer word dan deurlopend verras met nuwe foto's van die kinders en kleinkinders sonder dat hulle aan 'n knoppie hoef te raak.
* Stuur stemberigte: Moenie wag vir 'n "groot" oproep nie. Stuur deur die loop van die dag kort stemnotas op WhatsApp. Hulle kan na jou stem luister wanneer hulle eensaam voel en dit weer en weer speel.

2. Die sjarme van fisiese pos
Bejaardes geniet dikwels steeds die tasbare ervaring van fisiese pos.
Druk gereeld foto's uit en pos dit, of laat 'n fotoboekie (soos via Chatbooks of FreePrints) direk by die ouetehuis aflewer.

3. Skep 'n gereelde roetine
Onvoorspelbare kontak kan soms angs veroorsaak. Roetine gee hulle iets om na uit te sien.
* Vaste afsprake: Sê byvoorbeeld: "Ek bel elke Sondagoggend om 10:00." Dit skep 'n hoogtepunt op hul weeklikse kalender.
* Die "Virtuele Koffie-afspraak": Drink saam koffie oor 'n video-oproep. Jy sit in jou kombuis, hulle in hul kamer, en julle gesels asof julle oorkant mekaar by die tafel sit.

4.  Bederfies van ver af
Laat jou ouer voel jy dink aan hulle deur klein verrassings te reël.
* Plaaslike aflewerings: Gebruik plaaslike afleweringsdienste (soos Checkers Sixty60, Woolies Dash of plaaslike apteke/bloemiste) om hul gunsteling bederfies, vrugte, tydskrifte of blomme direk na hul kamer te laat stuur.
* Sorgpakkies (Care Packages): Pak 'n boks vol dinge soos hul gunsteling velsorgprodukte, tuisgebakte beskuit, 'n nuwe warm sjaal of oudioboeke, en stuur dit met 'n koerier.

5. Betrek die kleinkinders (en agterkleinkinders)
Oupa en Ouma wil weet wat in die jonger generasie se lewens aangaan.
* Skoolprojekte en kuns: Vra die kinders om tekeninge of briewe te maak, skandeer dit in of pos die oorspronklike kopieë.
* Kort video-grepe: Stuur video's van die kleinkinders se sportbyeenkomste, skoolkonserte of selfs net waar hulle vir Oupa of Ouma hallo sê.

6. Werk saam met die ouetehuispersoneel
As jou ouer sukkel met gehoor, demensie of tegnologie, skakel vooraf met 'n vriendelike verpleegster of maatskaplike werker. Vra of hulle een keer 'n week kan help om 'n video-oproep op te stel. Personeel help gewoonlik met liefde as hulle weet dit maak 'n inwoner gelukkig.

Liewe leser, verander jou ouers se hele week en 

maak vandag nog 'n 5 minute-oproep. 

Blou Maandag-uitdaging: Gratis kursus om die brein jonger te hou

Klik HIER om hierdie kort kursus deel van jou 

ervaringsveld te maak

Gedig: Waar Ruwe Rotse

Waar ruwe rotse teen die hemel klim,
waar morerooi se eerste traanglans glim,

waar aasvoëls hoog in sirkelbane sweef,
hul rou gekras in afgronde laat leef;

waar grou-wit kranse na die klowe val,
gekeep-hou tot spelonke bo ‘n dal;

waar oopgeskeurde klippekake wag
met draketande wat daar grynsend lag –

daar knal opeens geweerskoot bo die kruin
en eggo’s antwoord hard met skelbasuin.

Die dassies wip verskrik oor gladde krans,
patryse saai vlerktrillend uit hul skans.

Skuins glip ‘n voet en drillend val ‘n roer ...
‘n skerp geskuur – ‘n pad wat afwaarts voer.

Twee hande gryp ‘n bos, die angs oorstelp,
benoud klink uit die diepte: “Here, help!”

Twee vader-oë kyk verward ... sy seun,
die afgrond lag oor wilde skuurgedreun.

Die kruit en stof vlek oor die lug se blou,
die vader bly sy hand oor sy oë hou.

En dan gewaar hy in die skemering
sy kind, deur rotseskouers vasgedring.

‘n Riem rol na die seun daaronder neer,
“Bind vas, my kind ... en Pa die sal probeer.”

Maar dis vergeefs ... die kransedraak hou vas,
die riem bly stukkend breek, kry las op las.

En hulp snel by ... die rotsetande gryns,
hier moet die mensverstand terug voor deins.

Dan klaag daar uit die diepte, sag en flou:
“Ek smeek dat Pa my skiet ... en nou ...”

‘n Roer die bewe in die growwe hand,
sag sif in skemerafgrond korrels sand.

Vas lê die kolf teen vaderskouer aan,
en langs die sneller glans ‘n afloop-traan.

“Vergeef my, God!” ... ’n skoot gedemp en dof ...
en bo die bergegraf styg kruit en stof.

Nog skuur iets rog’lend in die diepte daar,
dis stil ... die aasvoëls kras ...’n vader staar.

[C M van den Heever]

Ouma se wenke: Interne burgeroorlog teen 60

Vandag is daar geen wenke nie, slegs 'n humoristiese stukkie waarheid wat Elmari Guy aangestuur het en wat ek graag met julle wil deel - Die burgeroorlog:

Wat jou ledemate werklik van jou dink ...
Knieë is nou 'n weervoorspelling-app.
Teen die tyd dat ’n mens naby 60 kom, gebeur daar iets vreemd met die liggaam: jou ledemate begin onafhanklik funksioneer, soos ongelukkige werknemers in ’n toksiese maatskappy.
Jy staan nie meer eenvoudig net op nie.
Nee.
Dis nou ’n volledige bestuursvergadering tussen die knieë, die rug, die heupe, en daardie een skouer wat sedert 2009 kwaad is oor iets.
As mens werklik jou liggaamsdele kon hoor praat, sou dit waarskynlik só klink:
Knieë: “Luister hier, ons dra al vir dekades hierdie hele operasie. En waarvoor? Trappe? Nog trappe? Ons eis om onmiddellik op pensioen te gaan.”
Lae rug: “Ek wil net op rekord plaas dat ek jou herhaaldelik gewaarsku het oor daardie matras-special by Pep Home.”
Nek: “Een verkeerde slaap-angle, en ek staak pynlik vir drie dae.”
Oë: “Ons probeer ons bes. Maar die restaurant het besluit om die spyskaart in die lettergrootte van ‘n mier se eierstok te druk.”
Blaas: “Ons gaan nou elke 40 minute ’n noodvergadering hou. Dag én nag.”
Intussen probeer die brein nog optree asof alles normaal is. Die brein sê: “Kom ons verf die huis!”
Die liggaam antwoord: “Kom ons sit eerder net stil en kyk hoe ander mense dit doen op YouTube.”
Selfs eenvoudige take het nou risiko-assesserings.
Jy buk nie meer sommer af om iets op te tel nie. Jy staan eers stil en wonder: “Hoe belangrik ís daardie item eintlik?”
Baie mense oor 60 maak deesdae daardie klein geluidjies wanneer hulle opstaan. “Ooff,” “Aaah,” “Eish”
Dis nie van pyn nie. Dis die liggaam se Windows-startup-klank.
En moenie eens praat van slaap nie. Toe jy jonger was, het jy soos ’n kampioen op vloere, banke en vriende se stoele geslaap. Nou slaap jy skeef op ’n ortopediese kussing van R4 000 en jou hele linkerarm gaan met mediese verlof.
Die grootste probleem is egter dat jou ledemate begin terugpraat sonder toestemming.
Jy stap byvoorbeeld verby ’n spieël en jou knie sê: “Ons gaan nie draf nie. Moenie eers dink om te kyk na tekkies nie.”
Of jou heup fluister: “Daardie stoel is te laag. Jy gaan nooit weer opstaan nie.”
Maar miskien is dit ook deel van oudword se humor: die besef dat jou liggaam uiteindelik ’n WhatsApp-groep begin het ... en jy is nie meer die admin nie.      

 Idioom: Ouderdom is nie vir sissies nie!

Teetyd: Marie van Rensburg

Vandag drink ons 'n heerlike koppie tee saam met 'n Kimberliet in murg en been - Marie van Rensburg. Sy onthou dat sy as kleuter baie naby aan Dutoitspan-kerk gebly het. Ds. Willem Steenkamp was op daardie stadium die leraar van die gemeente. Haar ma was 'n naaldwerkster en kon die mooiste rokke uit 'n gewone stuk lap tower. Sy het elke Sondag alleen kerk toe gestap, uitgevat in die begeerlikste skeppings wat haar ma vir haar gemaak het - sy was op daardie stadium so vyf jaar oud. Reeds as klein dogtertjie het sy onwrikbaar aan God geglo.

Die veiligheidsaspek van Ons Huis het haar so twee maande terug oorgehaal om haar intrek hier te neem en op die koop toe het daar toe sommer baie ander voordele in plek geval - gemoedsrus vir haar familie, geen huishouding meer nie, daaglikse sosiale interaksies met die inwoners, lag, skerts en stories uitruil om die teekan, is maar enkele redes wat haar skuif van Newton na Ons Huis oor en oor die moeite werd gemaak het.

Marie put daagliks krag uit haar geloof, dit is haar anker in goeie sowel as slegte tye - geen mens kan 'n dag sonder God aanpak nie. 

Sy sluit af met die gedagte dat ons daders van Sy Woord moet wees.

Hartsake oor 'n koppie tee: Dankbaar vir waar ek vandaan kom!

Hierdie is spesiaal vir julle wat dit saam met my beleef het ...

Plaaskind ...
Trekkertjies speel onder die naartjieboom.
Op die harde mat van grondboontjies op die wa lê en droom.
Groen vrugte "steel" uit die vrugteboord en tuin,
die skelm eet daarvan en ja later ... die maagpyn.

Die ry op 'n slap-oopswaai-plaashek.
Kruiwa-stoot en verken van elke vreemde plek.
Die terg van die knorrige bul met sy wrede horings
en dan die gillende, giggelende weghol kaalvoet deur die dorings.

Jou asem word weggewaai agter op die bakkie,
terwyl jou hande brand en sny met die gryp na elke verbygaande gras en takkie.
Op en af teen die melkstal se trappe met voete vol beesmis.
Resies hardloop om te kyk wie eerste op die rondomstoep is.

Die kalwers wat die tiet skoon uit jou hande ruk;
terwyl hulle gulsig hul melk opsluk.
Die speel en soms nerwe verloor in die kuilvoergat.
Is die sproeiers oop; is jy verseker papnat.

Oral in-en-op klouter en verken waar jou ouers jou belet.
'n Reuse voorreg om herinneringe te bou op die plaas,
vol plesier, lag en pret.

Rosetta

Personeel: Frans Venter

Die wakker oë en lewenslus is die eerste wat 'n mens opval as jy Frans Venter ontmoet. 'n Mens wat dadelik die daad by die woord voeg en orals help waar hy kan. 

Frans het 30 jaar by die Spoorweë gewerk, waarvan die laaste drie jaar as finansiële bestuurder was. Nou is hy reeds drie jaar by Ons Huis as boekhouer betrokke. Finansies is sy kos en daarom huiwer hy nie om sy talente aan te bied waar dit nodig is nie. 

Hy luister met empatie na die inwoners se verhale en vertellings en as hy simpatie aanbied, is dit omdat hyself vroeër vanjaar die moeilike pad moes loop om 'n geliefde aan die dood af te staan.

Sy belangstelling en tydverdryf is geskiedenis. Geskiedenis is nie 'n enkele boek wat jy klaarlees nie; dit is 'n skatkis wat elke sekonde groter word. Vir elke era wat verbygaan, is daar miljoene dokumente, briewe, dagboeke, koerantberigte, biografieë en argeologiese verslae. Elke antwoord in die geskiedenis maak tien nuwe vrae oop.

Frans deel graag 'n ou koerantfoto van Ons Huis se beginjare te Rosestraat 6 - net oorkant Dutoitspan-gemeente. 

'n Skrywe van mev. E Walton aan die stadsklerk, gedateer 3 Maart 1958, is deel van die ouetehuis se geskiedenis waarin hy belangstel. 'n Mens moet altyd onthou dat daar ander is wat voor jou die pad geloop het om dit vir dié wat na hulle kom, so gerieflik as moontlik te maak. Elke era het sy eie uitdagings, wat deel vorm van die groter prentjie.  

Frans is 'n vriendelike man wat nie sal skroom om die ekstra myl te loop nie. 

Hy sluit sy gesprek af met die woorde: "'n Mens kan duidelik aanvoel dat die Here hier teenwoordig is. Dit is so belangrik dat as jy nog nie die Here gevind het nie, jy dit nou en hier kan doen."

Frans, mag jy nog lank gespaar bly om met entoesiasme jou bydrae te lewer, dat jy geseën sal word met genoeg tyd om aan jou geskiedenisbelangstelling aandag te gee, dat jy die waardevolle lesse van goeie tydsbestuur, omgee en uitreik met jou kleinseun sal kan deel, maar dat jy bowenal sal voortgaan om Sy wonderlike genade met ander te kan deel.

Uit die Groot Karoo: Schalk se lewensnippers

Vandag se internetgebed vir jou: Hoop

“Here Jesus, dankie dat niemand buite U bereik is nie.
Dankie dat U selfs in die donkerste plekke hoop bring.
Gebruik my om U liefde te wys aan diegene wat U nodig het. Amen.”

Saterdaglagmedisyne - Mike en Gawie

* Die polisie stop vir Mike met 'n kombi vol pikkewyne.

"En waar dink jy gaan jy met hierdie pikkewyne?" wil die konstabel weet.
"Hierdie pikkewyne is almal my vriende," antwoord Mike. "ons ry maar net 'n bietjie rond."
"Nee, nee, dit mag nie," sê die konstabel, en beveel Mike om die pikkewyne dadelik dieretuin toe te vat.
Die volgende dag stop dieselfde konstabel vir Mike op dieselfde plek, weer met die kombi vol pikkewyne. Hierdie keer het die pikkewyne egter almal sonbrille op.
"Ek dog ek het jou gister gesê om die pikkewyne dieretuin toe te vat?" vra die konstabel kwaad.
"Maar ek het," antwoord Mike.
"En vandag gaan ons strand toe."

* Gawie hakkel vreeslik en sukkel om werk te kry. Hy beland einde laaste by die Bybelgenootskap, maar kry weer slegte nuus. Die omie sê vir hom dat hulle hoofinkomste uit huis tot huis Bybelverkope bestaan. Omie kry hom jammer en gee hom 'n job, met die gedagte dat hy seker na 'n dag of twee self tou gaan opgooi. Einde van week 2 en almal se verkope word gecheck vir hulle kommissie. Gemiddelde per persoon wissel tussen 17 en 23. Kom by Gawie en syne is 267! 

Omie:" Onmoontlik! Hoe de blikkies het jy dit reggekry?" 

Gawie:" Mmmmmmaklik, oom. Ek vvvvvra nnnnnnnnet. Wwwwwwil jy n Bbbbbbybel kkkkkkoop of mmmmmoet ek dit vvvvvir jou llllllllllllees?"

Gedig: Afskeid

Die uurglas het reeds leeg geloop,
die populierboom is gestroop
van elke goue blaar.
En ons, ons staan beteuterd rond
en tuur half skuinsweg op die grond –
soos vreemdes vir mekaar.

Ek weet jy wil nog met my praat,
maar onder in die donker straat
hoor ek die motor toet.
En vir die derde, vierde keer
sit ek my loodswaar koffer neer
om jou verlaas te groet.

Koos du Plessis

Hartsake oor 'n koppie tee: Ek glo so ...

Wat as al hierdie tyd, 

al hierdie stryd, 

jou na 'n pragtige hoofstuk 

in jou lewe gelei het?
Wat as alles wel uitwerk, 

al lyk dit nie nou so nie?
Wat as wie ek word, 

is wie ek heeltyd nodig gehad het?
Wat as al hierdie harde werk 

tot wonderlike dinge lei?
Wat as jy negatiwiteit met optimisme vervang?
Sou jou gedagtes en gedrag ook verander?
Ek glo so.

Teetyd: Magriet Koch

Vandag drink ons 'n koppie tee saam met Magriet Koch. En so tussen die teedrinkery word nuus en staaltjies met mekaar gedeel.

In haar ligblou bloes straal Magriet kalmte, warmte en vrede uit. Sy is gebore op Williston, 'n rustige en tipiese Karoodorpie in die Namakwa-distrik van die Noord-Kaap. Williston, is soos die res van die Noord-Kaapse dorpies, bekend vir sy gasvrye mense. (Volgende keer as RSG en Virseker weer 'n kultuurkaravaanroete beplan, kan hulle gerus by Williston met sy unieke argitektuur 'n draai maak.)

Vir agt jaar het sy in Kimberley gebly voordat sy haar skredes twee jaar terug na Ons Huis gewend het.

Sy weet verseker dat die Here elke dag haar lewe rig en haar vul met Sy vrede wat alle verstand te bowe gaan.

Uit die Groot Karoo: Schalk se lewensnippers

Volunteers Make a Difference

Volunteers play a vital role in improving the lives of residents at old age homes by providing essential social, emotional, and practical support. Their presence helps combat the severe loneliness and isolation that many elderly residents face.

Ultimately, volunteers bridge the gap between the care home and the outside community, ensuring that elderly residents feel valued, remembered, and deeply cared for.

Your kindness, compassion, and willingness to serve help brighten the lives of our residents.

Interested in volunteering? We'd love to welcome you to our ACVV family.

Vandag se internetgebed vir jou: U het my uitverkies

Dankie, Here, dat U my uitverkies het, iets wat ek nie verdien het nie. U het my egter kom haal uit my sondige natuur en met barmhartigheid beklee met u geregtigheid. U het my sodanig herstel, dat ek nou U werktuig is om goeie werke te doen wat U welbehaaglik is. Aan U, Jesus, kom toe die eer en heerlikheid, tot in alle ewigheid. Amen.

Leer ken ons personeel: Claudia Poliesie

Claudia stem volmondig saam met C Louis Leipoldt dat Oktober die mooiste mooiste maand is. Die rede? Sy is op 1 Oktober 2026 as huishoudelike administratiewe beampte by Ons Huis aangestel.  

Sy het haar eerste lewenslig in Kimberley aanskou en is nie sommer van plan om haar wortels hier uit te trek nie. Dus 'n Kimberliet in murg en been en 'n Ons Huiser in woord en daad.  

Versigtig en agter 'n masker het sy haar eerste treë by Ons Huis in 2020 gegee. Covid het mos sy eie stel reëls gehad ... Sy en die inwoners het mekaar met maskers voel-voel uitgekyk en eers baie later het sy die mense agter die maskers leer ken en hulle vir haar. Hulle het mekaar se familie geword en  daarom is dit maklik om mekaar se hartseer, vreugdes en verlanges te deel. Net een kyk na 'n inwoner en sy kan sommer sê wat in daardie hart aangaan.  

Haar postitel in 2020 het gesê: Algemene assistent, haar lyftaal het gesê: liefde. Sy het die voorreg gehad om by die hoofgebou en by die siekeboeg te werk. Die ritme, energie en tempo verskil in hierdie twee eenhede en ervaring kry 'n mens net deur praktiese ondervinding. Claudia het saam met haar werk gegroei en dit het haar passie geword.

Haar werk is haar trots en sy wil graag voetspore los waarin ander eendag kan loop. Claudia straal behoorlik as sy oor haar werk en die inwoners gesels. Om met bejaardes te werk is vir haar 'n vreugde. Dis hier, by Ons Huis, waar sy graag 'n verskil wil maak.  

Vir haar familie - die Ons Huis-inwoners - wil sy sê: "Maak vrede met die verlede. Geniet die laaste deel van jou wedloop en koester die herinneringe wat jy op jou lewensreis gemaak het."

Claudia se hare tree dikwels as boodskapper by verskillende geleenthede op. Met Internasionale Alzheimer-dag het haar pers hare gesê: "Raak betrokke." En op hierdie stadium sê haar kort kapsel: "Ek ondersteun my vriendin op haar kankerpad"

In 'n neutedop is Claudia 'n omgeemens wat uitreik na ander in nood, wat na elkeen se hartstorie luister en mense met liefde toevou. 

Claudia, mag jou pad saam met Ons Huis een van vreugde wees en mag al jou werksverwante drome waar word. 

Ons Huis se FB

Kom loer gerus op Ons Huis se nuwe FB-blad in - 

volg ons vir interessante gebeure en kom drink gerus 

'n koppie tee saam met ons inwoners. 

Lag, gesels en staaltjies uit toeka se dae,

is elke dag op die teespyskaart. 

Klik gerus HIER! 

Oomblik van stilte: Rom. 1:9

GOD ... is my getuie dat ek gedurig in my gebede aan julle dink. 

Die gróótste geskenk wat ons aan ons dierbares kan gee, is die geskenk van óns gebede. Ons het hulle lief omdat ons dierbare Heer hulle aan ons leen en hulle kósbaar en úniek gemaak is deur die Vader se líéfdevolle hande. 

Ons sê ook dankie vir die spesiale bydraes wat hulle vir ons én vir die wêreld maak. Hierdie positiewe gedagtes wat ons omtrent hulle koester, gaan sáám met ons gebede uit om hulle te seën en te drá in álles wat betrekking het tot hulle lewens.

Wanneer ons vir dierbares bid, beperk ons hulle nie tot dit wat ons dink wat tot hul hoogste heil sal wees nie. Ons plaas hulle ónvoorwaardelik in God se sorg, en ons weet *wáár* HÝ in beheer is, sal net dit wat reg en goed is met húlle gebeur. Ons gebede wys hoe *líéf* ons hulle het en hoe *dánkbaar* ons is vir die voorreg om óns lewens met húlle te kan deel.

In die stilte van ons gebed word ons óóp kanale waardeur die liefde van God in ons harte, soos 'n suiwer stroom deur ons kan vloei tot ons eie seën, maar ook vir húlle vir wíé ons bid.
.
Heer, laat Ú helder lig skyn in die lewens van elkeen vir wie ek bid. Dankie Jesus. Amen.

Saterdaglagmedisyne - Die ander kant van liewe ouma

* Ouma sit met 'n glas wyn, op die patio saam met oupa. 

Sy sê: "Ek is so lief vir jou, ek kan nie sonder jou lewe nie." 

Oupa vra: "Is dit nou jy of die wyn wat praat?" 

Sy antwoord: "Dis ek wat met die wyn praat!!!"

* Daar is 'n pragtige park met groot bome en baie bankies oorkant die aftreeoord. Baie van die inwoners gaan skep 'n bietjie vars lug in die vryheid van die park. Eendag loop 'n man vir die eerste keer deur die park. Hy sien 'n vrou op 'n bank sit en lees met 'n hond wat langs haar lê. Hy is baie lief vir honde en wil die hond streel, maar eers vra hy haar: "Mevrou, byt jou hond?"
"Nee, my hond byt nie."
Die man vryf oor die hond se kop, maar die dier hap sy hand dat die bloed loop. Woedend skree hy vir die vrou: "Ek dog jy sê jou hond byt nie!"
"Hierdie hond,'' sê die vrou koel, ''is nie my hond nie."