Vers 1:
Daar sit ’n ou man in sy stoel,
’n album op sy skoot,
sy hande blaai deur jare
wat lankal verder loop.
Gesigte uit ’n ander tyd,
party helder, party vaag,
en elke bladsy fluister sag:
die lewe gaan so gou verby.
Vers 2:
Hier glimlag mense uit die papier,
jonk soos hulle eenmaal was,
vasgevang in klein oomblikke
agter vergeelde glas.
Hy ken die lyne van elke foto,
die voue en die skeure goed,
want ’n mens leer met die jare:
wat breek, kan steeds iets kosbaars hou.
Prekoor:
En toe draai hy nog ’n bladsy,
en die wêreld word weer stil.
Twee jong manne tussen blare,
asof die tyd daar rus.
Koor:
Daar is Dolf, aan die linkerkant,
en Stan, nog jonk, langs hom.
Twee broers kyk na die kamera,
voor al die jare kom.
Geen foto weet wat môre bring nie,
geen lens kan afskeid sien.
Dit hou net vas wat voor hom staan,
vir eendag se onthou.
Vers 3:
Toe kom neëntien-nege-en-sestig,
en Dolf se jare raak te min.
Maar in daardie klein ou foto
bly hy altyd jonk daarbinne.
En Stan se jare word dekades,
een vir een het hulle gekom,
maar tussen al die mense van sy lewe
bly sy broer se gesig by hom.
Vers 4:
Nou is die jongste man een-en-sewentig,
met ’n leeftyd in sy hand,
en hy kyk na al die merke
wat die jare agterlaat.
Daar was mense. Daar was liefde.
Daar was hande wat hom hou.
En ’n lang lewe leer ’n mens soms
hoe kosbaar “toe” word binne “nou.”
Brug:
Die papier het oud geword,
die beeld het amper weggekwyn,
’n duisend kyke oor die jare,
oor elke skeur en elke lyn.
Toe vra die ou man net eenvoudig,
met sy broer nog in sy hart:
“Kan iemand hierdie foto
weer ’n bietjie duidelik maak?”
Finale koor:
En stadig word die foto duidelik,
die jare trek ’n tree terug.
Dolf se oë, Stan se jong gesig,
kom uit die skade terug.
En toe kom kleur weer deur die blare,
groen waar grys so lank moes staan,
warmte kom terug in hulle vel,
lig val oor twee jong manne saam.
Outro:
Die ou man sit nog in sy stoel,
die album op sy skoot.
Sy broer is steeds die jong man
wat die kamera eenmaal onthou het.
Hy kyk ’n lang ruk na die foto,
en miskien verstaan hy nou:
’n lewe word nie net in jare gemeet nie,
maar in wie ons liefgehad het,
en wie vir ons lief was.
Die foto is weer duidelik.
Die jare bly waar hulle is.
Maar tussen groen blare staan twee broers,
vir een klein oomblik
weer naby.
[Klik HIER vir die lied.]