Wat jou ledemate werklik van jou dink ...
Knieë is nou 'n weervoorspelling-app.
Teen die tyd dat ’n mens naby 60 kom, gebeur daar iets vreemd met die liggaam: jou ledemate begin onafhanklik funksioneer, soos ongelukkige werknemers in ’n toksiese maatskappy.
Jy staan nie meer eenvoudig net op nie.
Nee.
Dis nou ’n volledige bestuursvergadering tussen die knieë, die rug, die heupe, en daardie een skouer wat sedert 2009 kwaad is oor iets.
As mens werklik jou liggaamsdele kon hoor praat, sou dit waarskynlik só klink:
Knieë: “Luister hier, ons dra al vir dekades hierdie hele operasie. En waarvoor? Trappe? Nog trappe? Ons eis om onmiddellik op pensioen te gaan.”
Lae rug: “Ek wil net op rekord plaas dat ek jou herhaaldelik gewaarsku het oor daardie matras-special by Pep Home.”
Nek: “Een verkeerde slaap-angle, en ek staak pynlik vir drie dae.”
Oë: “Ons probeer ons bes. Maar die restaurant het besluit om die spyskaart in die lettergrootte van ‘n mier se eierstok te druk.”
Blaas: “Ons gaan nou elke 40 minute ’n noodvergadering hou. Dag én nag.”
Intussen probeer die brein nog optree asof alles normaal is. Die brein sê: “Kom ons verf die huis!”
Die liggaam antwoord: “Kom ons sit eerder net stil en kyk hoe ander mense dit doen op YouTube.”
Selfs eenvoudige take het nou risiko-assesserings.
Jy buk nie meer sommer af om iets op te tel nie. Jy staan eers stil en wonder: “Hoe belangrik ís daardie item eintlik?”
Baie mense oor 60 maak deesdae daardie klein geluidjies wanneer hulle opstaan. “Ooff,” “Aaah,” “Eish”
Dis nie van pyn nie. Dis die liggaam se Windows-startup-klank.
En moenie eens praat van slaap nie. Toe jy jonger was, het jy soos ’n kampioen op vloere, banke en vriende se stoele geslaap. Nou slaap jy skeef op ’n ortopediese kussing van R4 000 en jou hele linkerarm gaan met mediese verlof.
Die grootste probleem is egter dat jou ledemate begin terugpraat sonder toestemming.
Jy stap byvoorbeeld verby ’n spieël en jou knie sê: “Ons gaan nie draf nie. Moenie eers dink om te kyk na tekkies nie.”
Of jou heup fluister: “Daardie stoel is te laag. Jy gaan nooit weer opstaan nie.”
Maar miskien is dit ook deel van oudword se humor: die besef dat jou liggaam uiteindelik ’n WhatsApp-groep begin het ... en jy is nie meer die admin nie.
Knieë is nou 'n weervoorspelling-app.
Teen die tyd dat ’n mens naby 60 kom, gebeur daar iets vreemd met die liggaam: jou ledemate begin onafhanklik funksioneer, soos ongelukkige werknemers in ’n toksiese maatskappy.
Jy staan nie meer eenvoudig net op nie.
Nee.
Dis nou ’n volledige bestuursvergadering tussen die knieë, die rug, die heupe, en daardie een skouer wat sedert 2009 kwaad is oor iets.
As mens werklik jou liggaamsdele kon hoor praat, sou dit waarskynlik só klink:
Knieë: “Luister hier, ons dra al vir dekades hierdie hele operasie. En waarvoor? Trappe? Nog trappe? Ons eis om onmiddellik op pensioen te gaan.”
Lae rug: “Ek wil net op rekord plaas dat ek jou herhaaldelik gewaarsku het oor daardie matras-special by Pep Home.”
Nek: “Een verkeerde slaap-angle, en ek staak pynlik vir drie dae.”
Oë: “Ons probeer ons bes. Maar die restaurant het besluit om die spyskaart in die lettergrootte van ‘n mier se eierstok te druk.”
Blaas: “Ons gaan nou elke 40 minute ’n noodvergadering hou. Dag én nag.”
Intussen probeer die brein nog optree asof alles normaal is. Die brein sê: “Kom ons verf die huis!”
Die liggaam antwoord: “Kom ons sit eerder net stil en kyk hoe ander mense dit doen op YouTube.”
Selfs eenvoudige take het nou risiko-assesserings.
Jy buk nie meer sommer af om iets op te tel nie. Jy staan eers stil en wonder: “Hoe belangrik ís daardie item eintlik?”
Baie mense oor 60 maak deesdae daardie klein geluidjies wanneer hulle opstaan. “Ooff,” “Aaah,” “Eish”
Dis nie van pyn nie. Dis die liggaam se Windows-startup-klank.
En moenie eens praat van slaap nie. Toe jy jonger was, het jy soos ’n kampioen op vloere, banke en vriende se stoele geslaap. Nou slaap jy skeef op ’n ortopediese kussing van R4 000 en jou hele linkerarm gaan met mediese verlof.
Die grootste probleem is egter dat jou ledemate begin terugpraat sonder toestemming.
Jy stap byvoorbeeld verby ’n spieël en jou knie sê: “Ons gaan nie draf nie. Moenie eers dink om te kyk na tekkies nie.”
Of jou heup fluister: “Daardie stoel is te laag. Jy gaan nooit weer opstaan nie.”
Maar miskien is dit ook deel van oudword se humor: die besef dat jou liggaam uiteindelik ’n WhatsApp-groep begin het ... en jy is nie meer die admin nie.
Idioom: Ouderdom is nie vir sissies nie!
