Gedig: Die Goue Oes

Die pad was lank, die draaie baie,
deur somerhitte en wintervlae.
Elke rimpel vertel sy eie storie,
van klein oorwinnings en verbygaande glorie.

Ons soek nie meer na die wêreld se geraas,
of om die vinnigste wedloop te haas.
Die ware wysheid lê nou stil en diep,
in die drome wat ons sagkens aan die slaap gesus het.

Dis die kuns om met vrede terug te kyk,
om te weet die siel is ryk.
Nie aan goud of silwer of aardse besit,
maar aan liefde, genade, en die krag van bid.

So stap ons aan in die laatmiddaglig,
met 'n dankbare hart en 'n sagte gesig.
Want die aandwind bring 'n diep verstaan:
elke tree was die moeite werd gewees om te gaan.

[Geskryf deur 'n KI-assistent]

Gedig: Kyk in genade terug ...

Soms in stille tyd,
as die geraas van die lewe verdwyn,
kyk jy terug na die jare wat verbybly.
Die hande is gerimpel, maar die gees is sterk,
gevul met die wysheid van 'n leeftyd se werk.
Grys hare is 'n kroon van erfgoed en vreugd',
'n stille genade uit 'n vroeëre jeug.

[AI]

Die lente van die hart

Die winter se koue trek stadig terug,
daar’s ’n nuwe sagtheid in die laatmiddaglug.
Die bome wat kaal in die ryp moes staan,
trek nou weer groen Feesklere aan.

Vir ons wat reeds deur baie seisoene is,
bring hierdie bloeisels ’n diep gewis:
Die lewe vernuwe, die sirkel draai weer,
elke nuwe oggend is ’n geskenk van die Heer.

Die knieë mag stram wees, die jare gee gewig,
maar die lente bring vrolikheid terug in die gesig.
Met die geur van jasmyn en die voëls se gesang,
word die hart weer lig en die siel weer jonk gevang.

Want lente is nie net vir die jeug gereserveer,
dis die wysheid wat weet hoe om weer te floreer.
Mag hierdie seisoen van kleur en van lig,
’n glimlag bring op elke senior se gesig.

[Geskryf deur 'n KI-assistent]

Gedig: Die Goue Herfs

Die storms van die jeug het lankal bedaar,
nou rus die silwer sagkens in die haar.
Elke diep plooi is ’n padkaart van die tyd,
geteken deur liefde, deur verlies en deur stryd.

Die hande wat eens moes bou en moes beitel,
rus nou gevou, van die wêreld se hasejag vrygeskel.
Hulle dra die wysheid van jare se loop,
stille getuies van geloof en van hoop.

Die oë kyk sag na die horison se gloed,
met die wete dat elke seisoen was goed.
Nie meer gejaag deur die klok of die dag,
maar gevul met ’n diep, onwrikbare krag.

Dit is die herfs, die mooiste gety,
waar die vrug van die lewe ryp in jou bly.
’n Lewe vol spore, ’n pad klaar geloop,
Geseënd met herinnering, vrede en hoop.

[Internet - aangestuur]

Gedig: Kaalvoetkind ...

Ek voel lig en vry soos die wind
Want ek is die Heer se kaalvoetkind
Ek huppel die hele wêreld rond
Trek my skoene uit, want ek beweeg op Heilige grond
Stamp ek my voet teen ‘n klip
Weet ek dit is die randsteen wat keer dat ek van my Heer se pad afglip
Steek ‘n doring in my voet so seer
Is U daar om vertroostingsalf aan te smeer
Laat my voet my struikel om my teen die grond te fel
Is U ook daar om my op te tel
Vra mense my:
Waar is jou Heer??
Sê ek: Hy loop hier reg langs my sy.
Hoe is daar net een ry spore: sal hul vra
Antwoord ek: Dit is daar waar God my in Sy Arms dra
Daarom is ek so bly, ek het in Sy Woord ‘n holte vir my siel gevind ...
Ek, die Here se kaalvoetkind!!!

[Internet]

Gedig: Mismoedig

As ek mismoedig is sonder hoop,

van al my geloof gestroop
Hoor ek die Meester vir my sê:
"Moenie mismoedig sonder hoop bly lê.
Jy moet in geloof na My wil strewe,
Ek het opgestaan kyk Ek lewe!"

Baie keer voel die lewe 'n klug,
Ek wil van alles net wegvlug
dan hoor ek weer die Meester se stem:
"Moenie laat die ongeloof jou lewe strem.
Ek het my nie in die graf begewe
Ek het opgestaan kyk Ek lewe!"

"Moenie bevrees en bang wees my kind,
want vrees maak jou ongelowig en blind.
Jy moet in My glo en in My bly.
Alles is in My te kry,
moenie vir die vyand bang wees en bewe,
Ek het opgestaan kyk Ek lewe!"

Ek kom na U vermoeid en belas
wil nie meer rou in sak en as,
U bloed was gestort vir my
nou is ek skoon en vry.
Al my sondes en ongeloof het U vergewe
U het opgestaan sodat ek kan lewe.

Gedigte uit die pen van W.P.H Coetzee

[Dankie, Ann, vir die deel.]

Poem: The Dash Poem

I read of a man who stood to speak
At the funeral of a friend.
He referred to the dates on her tombstone
From the beginning to the end.

He noted that first came the date of her birth
And spoke of the following date with tears,
But he said what mattered most of all
Was the dash between those years.

For that dash represents all the time
That she spent alive on earth
And now only those who loved her
Know what that little line is worth.

For it matters not, how much we own,
The cars, the house, the cash,
What matters is how we live and love
And how we spend our dash.

So think about this long and hard;
Are there things you'd like to change?
For you never know how much time is left
That can still be rearranged.

If we could just slow down enough
To consider what's true and real
And always try to understand
The way other people feel.

And be less quick to anger
And show appreciation more
And love the people in our lives
Like we've never loved before.

If we treat each other with respect
And more often wear a smile,
Remembering that this special dash
Might only last a little while.

So when your eulogy is being read
With your life's actions to rehash
Would you be proud of the things they say
About how you spent your dash?

Real stories.
Real people.
Real impact.

Between the time we are born and the time we die, there lies a dash of events that sum up our life. According to Linda Ellis, this dash represents our whole life.

[By Linda Ellis, Copyright@2020 Inspire Kindness, thedashpoem.com]

Gedig: Salaristjekkie

Jy het gekom en jy het gegaan
Skaars geweet van jou bestaan
Elke einde van die maand is jy hier
Jou besoekie is egter van korteduur

Kortstondig kom jy vir my flikkers gooi
Vinnig kwyn jy tot 'n gewisse dooi
Soveel wat 'n happie van jou kom neem
Binnekort moet ek weer by die bank gaan leen

Aftrekkings is groter as jy, my ou salaristjek
Weet glad nie meer hoe ek jou uit kan rek
Deel van jou vir die huis se krag
Stukkie vir lipstiek vir mamma se prag

Kinders se skool is vandag so duur
Prys van klere maak vir my so suur
Nog 'n hap van jou vir ons dag se brood
na 'n tenk vol petrol is jy feitlik dood

Jy kom elektronies op 'n kaart ingestap
Vinnig by die ATM word jy leeg getap
Einde van die maand kan ek jou weer sien
Maar salaris se tjekkie jy kan lankal nie meer jou doel goed dien.

[André Duvenage ~ © (31-03-2013)] 

Poem: Call unto HIM

It is no shame
to call on HIS NAME
when you hurt
when you are in pain
Call on HIS name
Call onto YHWH he is ever so near
to HIM you are precious oh so precious my dear
Call unto YHWH reach out to HIM
HE will lighten your burden
give you a new song to sing
He will strengthen your body your spirit and mind
In HIM alone peace you will find
just call out to YHWH the creator of all
HE will take your hand – pick you up when you fall.

~ André Dré Duvenage ~ © (12-10-2013)

Gedig: Jou Waardebepaling

Ek weet iets wat ek nou hier moet vermeld
die waarde van jou lewe word nie gemeet in geld
Wie en wat jy eintlik is, is lankal reeds bepaal
Jy is gekoop en vir jou is baie duur betaal

Deur druppels bloed van GOD se lam is jy uitgekoop
van alle onreinheid en sonde is jy nou skoon gestroop
geen mens kan jou waarde namens jou bepaal
GOD het vir jou die duurste, duurste prys betaal

SY seun se bloed het HY mildelik laat vloei
om los te breek die goed waarmee satan jou so boei
aan kruis gespyker met ‘n spies in SY sy
daar het hy gehang ... vir jou en my gely

Jy is nie ‘n ‘niks’ nie, jy behoort aan HOM
net soos jy is, kan jy na HOM toe kom
HY ontvang jou met SY arms wawyd oop
Jy behoort aan HOM, HY het jou duur gekoop

Belei al jou sonde gaan kniel nou voor HOM
die totaal van jou skulde? ZERO sê die som!
Roep HOM aan gaan staan voor sy troon
JY is meer werd as geld HY gee vir jou ‘n kroon.

André Dré Duvenage© (12-10-2013)

Gedig: Korreltjie sand

Korreltjie korreltjie sand
klippie gerol in my hand
klippie gesteek in my sak
word korreltjie klein en plat

Sonnetjie groot in die blou
ek maak net ’n ogie van jou
blink in my korreltjie klippie
dit is genoeg vir die rukkie

Kindjie wat skreeu uit die skoot
niks in die wêreld is groot
stilletjies lag nou en praat
stilte in Doodloopstraat

Wêreldjie rond en aardblou
korreltjie maak ek van jou
huisie met deur en twee skrefies
tuintjie met blou madeliefies

Pyltjie geveer in verskiet
liefde verklein in die niet
Timmerman bou aan ’n kis
Ek maak my gereed vir die Niks

Korreltjie klein is my woord
korreltjie niks is my dood

* Ingrid Jonker (Korreltjie sand)

Gedig: Die Hantam

As ouderdom, wat alles breek, sy volmag oor my kry,

Dan gaan ek na die Hantam waar ek hoort
En dra demoedig wat ‘n mens van ouderdom moet ly,
Voordat hy aanklop by die hemelspoort.
Dit lyk vir my die Hantam is die vredevolste plek
Hieronder op die wêreld wat ons het
Hoe lank die somersdae daar hul warm goud sonskyn rek,
Hoe jubel daar die vinke in hul pret,
Hoe skitter daar die voorjaarsprag in kleure honderdtal,
Hoe verf die najaarberge met sy bruin,
En in die koue winterstyd hoe raas die waterval
En blink kapok op elke berg se kruin.
Die wilde bok wat voel sy krag verminder as hy stry
Soek rustyd in die skuiltes van sy soort.
As ouderdom, wat alles breek, ‘n houvas oor my kry,
Dan vlug ek na die Hantam waar ek hoort.

[C. Louis Leipoldt]

Gedig: Siembamba

Woorde: Tradisioneel en C.J. LANGENHOVEN: Vers 1, 2, 3, 4, 5
Musiek: S.A. Volkswysie; verwerk: H. PIETER VAN DER WESTHUIZEN, 1978

Siembamba, mama se kindjie,
Siembamba, mama se kindjie
--draai sy nek om, gooi hom in die sloot;
trap op sy kop dan is hy dood.

[C.J. Langenhoven]

Siembamba, Siembamba,
Mame se kindjie, Siembamba!
Vou maar jou handjies saam, my kind:
Hoor tog hoe huil die noordewind!
Hier in die kamp is alles stil,
Net maar die wind waai soos hy wil;
Net maar jy self kan kreun en steun:
Niemand sal hoor nie, niemand, seun!
Almal is besig! Oor die land
Drywe 'n wolk van die noordekant -
Swart soos die rook uit die skoorsteen puil,
Swart soos die nag, en nes roet so vuil:
Vou maar jou handjies dig tesame
Sluit maar jou ogies, en se ame!

Siembamba, Siembamba,
Mame se kindjie, Siembamba!
Jy, wat die hoop van ons nasie is;
Jy, wat ons volk so min kan mis;
Jy, wat moet opgroei tot 'n man;
Jy, wat moet plig doen, as jy kan:
Jy, wat geen deel aan die oorlog het;
Jy, wat moet sing uit pure pret -
Jy moet verkwyn in 'n kinderkamp,
Jy moet vir vrede word uitgestamp:
Vou maar jou handjies dig tesame,
Sluit maar jou ogies, en se ame!

Siembamba, Siembamba,
Mame se kindjie, Siembamba!
Kinkhoes en tering, sonder melk:
Bitter vir jou is die lewenskelk!
Daar is jou plek, by die graffies daar -
Twee in een kussie, 'n bruilofspaar!
Alles vir ons wat die oorlog hou -
Alles vir ons, en niks vir jou:
Jy het van ons jou plig geërwe -
Plig om as kind vir ons land te sterwe!
Al wat jy wen, is dat ons onthou:
Meer was die vryheid as kind of vrou!
Vou maar jou handjies dig tesame,
Sluit maar jou ogies, en se - ame!

[C. Louis Leipoldt [1880-1947]

[Klik HIER vir meer inligting.]

Gedig: Waterpas

Alles wat eers vas

en argumentloos regop in my was,

dit wat ek in ekwilibrium

skynbaar waterpas kon hou,

alles waaraan mens getrou

drome, gebede en gebeure meet,

het jy so ongeërg skuins kom stoot en nou

struikel planete en mane kosmies deurmekaar,

kompasse swaai versteur

sonder koers of rigting rond

en meer -

tyd maak nie meer sin nie,

daar is geen ouderdom aan ewigheid.

Ek dryf in die klein presisie van 'n lugborrel

heen en weer in 'n waterpas rond

en saans in drome wonder ek:

waar is hemel

waar is grond?

[Ilse van Staden: Watervlerk 2003]

Gedig: As kind al het jy in jou gemoed ...

[Kom maak 'n draai by die webwerf van dr. Jacques du Plessis en geniet die gedigte en verse wat ryk aan herinneringe is. Klik HIER en kuier sommer 'n hele naweek hier rond. Stuur gerus die adres vir jou kinders en kleinkinders oorsee.]

As kind al het jy in jou gemoed ...

beleggings gemaak
dat jou oudag oukei sal wees,
dat jy 'n lekker lang somer sal hê,
opgevolg deur 'n pragtige kleurryke en rustige herfs
gevolg deur 'n skielike winterryp
(want dis mos onvermydelik)
wat jou kwansuis kortstondig sou plattrek
en dan daai winterbries jou liggie doof.

Die oumanspad is soms 'n lang, lang winter
wat jou nie wil vergewe of laat gaan nie
of 'n herfs sonder blare, maar veldbrande
of 'n somer van sweet en droogte
of 'n lente sonder bloeisels en bye

ag, en sommigetjies sien nie eens die lente deur nie,
gekome en gegane sonder herinneringe; ontslape sade

"Luister, gee maar my kierie en pyne terug,
... kom, kom, laat ons aanstap."

Gedig: Winter

Nou lê die aarde nagtelang en week

in die donker stil genade van die reën,
en skemer huise en takke daeliks bleek
deur die wit mistigheid en suising heen.
Dis alles ryk en rustig van die swaar
geheime wasdom wat sy paaie vind
deur warm aarde na elke skeut en blaar,
en ver en naby alles duister bind
in vog en vrugbaarheid en groot verlange;
tot ons ’n helder middag skielik sien
die gras blink, en die jong graan teen die hange,
en weet dat alle rus die lewe dien:
hoe kon ek dink dat somer ryker is
as hierdie groei se stil geheimenis?

* N P van Wyk Louw

[Bron: HIER]

Gedig: Aaispaai

Ek vra vir Ma wat sy verstaan

onder die woordjie ewigheid.

Sy sê: daar is geen tyd,

maar alles gaan net aan en aan.

Dit moet dan iets beteken

soos 'n Royalbakpoeierblik

met prent op prent geteken:

jy kry net blik op blik op blik.

[DJ Opperman: Kuns-mis 1964] 

Klik gerus HIER vir inligting oor die digter.

Gedig: Sypaadjiemense

Sypaadjiemense Sypaadjiemense
Beweeg soos skimme in die straat verby
Sypaadjiemense Sypaadjiemense
Beweeg gesigloos voor my hart verby

ek wens ek kon ‘n kiekie-kyk
hoe jou wêreld diep daar binne lyk
‘n stukkie van jou drome leen
ek wonder wie jy is

ek wens ek kon die taal verstaan
waarin jy jou gedagtes baan
ek wens ek kon ‘n oomblikkie
jou lewenspaadjie deel

Sypaadjiemense Sypaadjiemense
Beweeg soos skimme in die straat verby
Sypaadjiemense Sypaadjiemense
Beweeg gesigloos voor my hart verby

miskien is dit dalk beter so
want as ons iets van almal weet
die hartseer dalk te swaar te veel
die liefde dalk te mooi

stap maar bymekaar verby
ek bly ek en jy bly jy
‘n enkelpaadjie iewers heen
ek wens ek kon verstaan

Sypaadjiemense Sypaadjiemense
Beweeg soos skimme in die straat verby
Sypaadjiemense Sypaadjiemense
Beweeg gesigloos voor my hart verby

Sypaadjiemense Sypaadjiemense
Beweeg soos skimme in die straat verby
Sypaadjiemense Sypaadjiemense

Nikita

[Bron HIER]

Gedig: Die inhoud van hulle huis

om die wêreld klein te kry, mak in miniatuur:

'n potplant as teken van woeste natuur

tyd deur 'n horlosie afgerond

'n geskoolde troeteldierhond

'n mat is 'n mandala in die portaal

op die rak 'n woordeboek van die inwonertaal

yskasmagnete wat soos ikone versier

'n waterkleurstorm hang teen die muur

verniste hout en skoongewaste ruite

raam vir hulle die wêreld daar buite

[Loftus Marais: Staan in die algemeen nader aan vensters 2008]

Ascension Day by Malcolm Guite

We saw his light break through the cloud of glory
Whilst we were rooted still in time and place
As earth became a part of Heaven’s story
And heaven opened to his human face.
We saw him go and yet we were not parted
He took us with him to the heart of things
The heart that broke for all the broken-hearted
Is whole and Heaven-centred now, and sings,
Sings in the strength that rises out of weakness,
Sings through the clouds that veil him from our sight,
Whilst we our selves become his clouds of witness
And sing the waning darkness into light,
His light in us, and ours in him concealed,
Which all creation waits to see revealed .