nou rus die silwer sagkens in die haar.
Elke diep plooi is ’n padkaart van die tyd,
geteken deur liefde, deur verlies en deur stryd.
Die hande wat eens moes bou en moes beitel,
rus nou gevou, van die wêreld se hasejag vrygeskel.
Hulle dra die wysheid van jare se loop,
stille getuies van geloof en van hoop.
Die oë kyk sag na die horison se gloed,
met die wete dat elke seisoen was goed.
Nie meer gejaag deur die klok of die dag,
maar gevul met ’n diep, onwrikbare krag.
Dit is die herfs, die mooiste gety,
waar die vrug van die lewe ryp in jou bly.
’n Lewe vol spore, ’n pad klaar geloop,
Geseënd met herinnering, vrede en hoop.
[Internet - aangestuur]
No comments:
Post a Comment